Victims, Aren't We All?

 ΠΩΣ ΑΦΗΣΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΓΕΡΑΣΕ ΧΩΡΙΣ ΚΑΝ ΝΑ ΖΗΣΕΙ..?ΠΩΣ ΞΕΓΕΛΑΣΤΗΚΕ ΕΤΣΙ? the crow

 ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΑ...

 ΕΝΑΣ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟΣ ΤΕΛΕΙΟΣ ΘΕΟΣ ΠΟΥ ΣΕΒΕΤΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ...ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ...ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΕ ΦΤΙΑΞΕΙ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ Η ΠΑΡΤΕ ΤΟ ΟΠΩΣ ΘΕΛΕΤΕ ΚΩΜΩΔΙΑ Η ΦΑΡΣΑ.... ΟΠΟΤΕ Η ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟΣ Η ΔΕΝ ΣΕΒΕΤΑΙ ΤΗΝ ΘΕΟΤΗΤΑ ΤΟΥ Η ΔΕ ΣΕΒΕΤΑΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ Η ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΟΣ...ΑΡΑ ΔΕ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ.. the crow

Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας σα μια σειρά κεράκια αναμένα — χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια. Η περασμένες μέρες πίσω μένουν, μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων· τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη, κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά. Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των, και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι. Εμπρός κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά. Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει, τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν. Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ

 Και ορκιζότανε στα φοβερά νερά της Στύγας πως ποτέ του δεν κοιμήθηκε θνητή ή ξένη. Ύστερα πιάστηκε να της εξηγήσει το λεπτό σημείο της ιστορίας. Της έλεγε δηλαδή πως κάποτε συμβαίνει κάτω στη γης και μερικές γυναίκες συναντούν το διαλεχτό έρωτα και το διαλεχτό άντρα. Γιατί μη νομίζεις! Την εβεβαίωνε με την πρωτοθεϊκή του πείρα. Οι περισσότεροι άνθρωποι ζευγαρώνουν καθώς τα βοσκήματα. Δεν αγκαλιάζουνται, μόνε κουτουλιούνται και μπουγεύουνται. Πολύ σπανίως όμως τυχαίνει να γίνει κι εκείνο που δε γίνεται. Γιατί μια φορά στα τόσα χρόνια η γυναίκα ανταμώνει τον άντρα και τον έρωτα. Μια φορά στα τόσα χρόνια. Ο δυνατός εραστής διαλύνει τη γυναίκα σε κβάντα ενέργειας και σε κβάντα Συντέλειας. Και είναι δυνατός, όχι τόσο με την έννοια τη μυϊκή, όσο σαν βούληση και σαν οργάνωση. Ο δυνατός εραστής διαμελίζει σε χίλια κομμάτια τη νύχτα και το παράδομα της γυναίκας. Σφεντονίζει το σώμα της, και το καρφώνει στα διαμαντένια καρφιά των άστρων.» Τότες η Ήρα του ζήτησε να της εξηγήσει, τι σημαίνει ...

. Μιαρές ασήμαντες λεπτομέρειες που καθορίζουν σιγά – σιγά τη ζωή σου. Ποια ζωή σου; Φιλοδοξίες, έρωτες, ενοχές, πανάρχαια χρέη σπατάλησαν τη ζωή σου. Τι έμεινε; Η στάχτη των περασμένων κάθεται στα έπιπλα, θολώνει τα τζάμια, τους καθρέπτες και πάνω τους γράφω καμιά φορά τα ονόματα εκείνων που έφυγαν. Και άλλοτε στέκομαι στο παράθυρο και κοιτάζω τους περαστικούς, να πηγαίνουν στην λήθη. Οι γυναίκες κλαίνε θυμούμενες τα ψιθυρισμένα λόγια από παλιά ειδύλλια. Όλο ψάχνουμε απεγνωσμένα να βρούμε έναν δρόμο. Για να πάμε που; Λοιπόν, πού ζήσαμε; Ούτε εδώ, ούτε εκεί. Φτηνά ξενοδοχεία σε μακρινές συνοικίες. Με τα τραχωματικά λαμπιόνια, τους βρώμικους νιπτήρες. Όπου πάνω τους ακούμπησαν και έκλαψαν ανύποπτοι ακόμα μελλοντικοί δολοφόνοι, οι αυτόχειρες. Μια νύχτα του καλοκαιριού, παιδί ακόμα, βγήκα από το σπίτι και ξάπλωσα στον κήπο. Και όπως κοίταξα τον ουρανό, Θεέ μου! Τι απεραντοσύνη; Πόσα άστρα! Με έπιασε πανικός. Από τότε ξέρω πως δεν θα προφτάσω...