Victims, Aren't We All?

 ΑΛΛΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΞΕΡΕΙ ΟΥΤΕ ΘΑ ΜΑΘΕΙ ΠΟΤΕ ΓΙΑ ΠΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΠΟΛΕΜΗΣΑ ,ΠΟΣΟ ΑΓΩΝΙΣΤΗΚΑ ΚΑΙ ΤΙ ΕΧΘΡΟΥΣ ΕΙΧΑ....

 Συγχώρα με που στα λέω, αλλά για μένα όλα αυτά είναι  ανόητα πράγματα που με κάνουν να θλίβομαι για τη  μικρότητα των ανθρώπων, που με κάνουν να γελώ για  το μεγαλείο της αφέλειάς τους.  Δεν μπορεί ο άνθρωπος ακόμα, ν’ απαντήσει σε τέ τοιου είδους ερωτήματα γιατί δεν έχει τα κατάλληλα  εργαλεία για να αντιληφθεί την ολότητα της ζωής. Φα ντάσου ένα μικρόβιο στο στομάχι σου να αναρωτιέται  ποιος είναι ο άνθρωπος που ζει μέσα του; Θέλει να σε  γνωρίσει ρε παιδί μου αυτό το μικρόβιο προσωπικά…  Έτσι γουστάρει… Μπορεί να σε δει για να σε γνωρί σει; Η απάντηση είναι όχι!  Έστω ότι το βγάζεις από  το στομάχι σου αυτό το ανήσυχο μικρόβιο και το βά ζεις στο τραπέζι και στέκεσαι απέναντί του και του λες:  «Να δες με εγώ είμαι ο Άνθρωπος». Θα σε δει; Θα σε  καταλάβει; Όχι! Αφού δεν έχει μάτια να σε δει, αυτιά  να σε ακούσει, μύτη να σε μυρίσει, χέρια να σε πιάσει,  νόηση να σε καταλάβει! Δεν έχει τα κατάλληλα όργανα  ...

 ΠΟΣΟ ΑΓΩΝΙΣΤΗΚΑ ΠΡΙΝ ΛΥΓΙΣΩ.....

 Ξαπλωνεις το μεσημερι στο κρεββατι σου και δεν υπαρχει οτιδηποτε να απαλυνει το πονο της καταθλιψης..η καταθλιψη ποναει και ποναει τρομερα,αφορητα ,εισαι ερμαιο του ψυχικου πονου που παραλυει και το σωμα σου... εχω γραψει πολλες φορες εστω και αν θα φανει βλαστημια σε μερικους η αναθεματισμος..ο γολγοθας του χριστου μια εκφραση που παρουσιαζουν μερικοι ως αφορητη κατασταση...φανταζει παιχνιδακι μπροστα στον πονο της καταθλιψης... τα νευρα .οι μυς πονανε ολα μην ξερωντας γιατι ,οι αρθρωσεις ολο το σωμα... αναγκαζεσαι να κανεις κατι, ελα που τιποτα στο κοσμο δεν μπορει να σε κανει να νοιωσεις λιγο καλυτερα οποτε τι σου μενει .να αποτυπωσεις την καταστση σου πανω στο χαρτι ,ετσι για να ξεχαστεις λιγα λεπτα.... φαντασου η προσπαθησε να σκεφτεις μια εφιαλτικη στιγμη για σενα...η στιγμη ας πουμε με ολη τη μακαβριοτητα της που χανεις το παιδι σου η τον αγαπημενο σου...αυτην ειδικα την στιγμη που σε κανει να πονας αφορητα και μετα σκεψου οτι η βαρια καταθλιψη οπως τη βιωνω εγω ειδικα εινα...

 Η ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΑ ΦΕΡΕΣΑΙ ΣΑ ΣΚΟΥΛΗΚΙ  ΣΑ ΜΗΡΜΗΓΚΙ..ΣΕ ΠΑΤΑΝ..ΣΕ ΛΙΩΝΟΥΝ ΠΕΡΝΑΣ ΜΑΡΤΥΡΙΚΑ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΑΡΡΩΣΤΕΙΕΣ..ΚΑΙ ΣΥ ΛΕΣ ΔΟΞΑ ΣΟΙ Ο ΘΕΟΣ....ΣΤΗΝ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΟ ΑΣΤΕΙΟ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΣΟΥ ΚΑΙ ΦΟΒΟΥΜΕΝΟΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ...ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ.... ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΥΠΑΡΞΕΙ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΗΡΞΑΝ ΠΟΤΕ..ΦΕΥΓΟΥΝ ΣΒΗΝΟΥΝ ΣΑ ΔΙΑΤΟΝΤΕΣ ΑΣΤΕΡΕΣ....ΕΙΤΕ ΠΕΡΑΣΑΝ ΕΙΤΕ ΟΧΙ ΟΥΤΕ ΙΧΝΟΣ ΔΕΝ ΑΦΗΝΟΥΝ...ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΗΡΜΗΓΚΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΤΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΟΠΟΙΟ ΠΑΡΕΙ Ο ΧΑΡΟΣ...ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ ΟΛΑ ΘΕΜΑ ΤΥΧΗΣ ΧΑΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑΣ... ΓΙΑΤΙ ΤΡΕΧΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΣΙΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ..ΛΟΓΩ ΑΓΑΠΗΣ..ΠΟΥ ΔΙΔΑΞΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ?ΟΧΙ .ΛΟΓΩ ΘΝΗΤΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ  ΦΟΒΟΥ..ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ.. ΑΝ ΕΙΧΑΜΕ ΤΗ ΡΩΜΑΛΕΩΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΤΗ ΜΗΔΑΜΙΝΟΤΗΤΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ..ΟΠΩΣ ΟΙ ΣΑΜΟΥΡΑΙ ΑΣ ΠΟΥΜΕ Η ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ....Η ΑΝ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΑΘΑΝΑΤΟΙ..ΔΕΝ ΘΑ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΑΝ ΚΑΝΕΝΑΝ ΘΕΟ.. ΟΠΩΣ ΕΙΠΕ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ...

 ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΛΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΜΥΡΜΗΓΚΙΑ...ΜΑΣ ΠΕΤΑ ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΑΡΡΕΝΑ ΑΙΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΟΨΕ ΤΟ ΛΑΙΜΟ ΣΟΥ ΝΑ ΕΠΙΖΗΣΕΙΣ...ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΔΕΝ ΖΟΥΝΕ ΑΠΛΑ ΕΠΙΒΙΩΝΟΥΝ...ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΙΑΣΜΕΝΟΙ ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΓΙΔΑ ΜΕ ΑΡΧΗ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΣΗ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ... ΑΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΑΔΙΣΤΗΣ..ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΝΕΡΩΝΑ...ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΠΡΟΙΟΝ ΕΞΕΛΙΞΗΣ ΔΑΡΒΙΝΙΚΗΣ ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΑΠΛΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΙΟ ΤΡΑΓΙΚΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ.. ΓΙΑΤΙ ΣΟΥ ΠΕΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟ ΛΟΓΙΚΟ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΤΡΑΓΙΚΟΙ ΑΠΤΑ ΕΝΣΤΙΚΤΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ...ΟΛΟ ΑΝΥΣΗΧΟΥΜΕ ΤΡΕΜΟΥΜΕ ΜΗΠΩΣ ΑΡΡΩΣΤΗΣΟΥΜΕ..ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΤΗ ΖΩΗ...Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΤΙΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΕΣ...ΚΑΙ Η ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ..Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΓΙΑ ΣΚΟΠΟ...ΝΟΗΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ... ΤΡΕΜΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ ΤΡΕΜΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΤΡΕΜΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙ Α ΜΑΣ...ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΟΥ ΑΕΡΑ ΠΟΥ ΦΥΣΑΕΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΕΤΑΕΙ ΤΑ ΜΥΡΜΗΓΚΙΑ.. ΟΠΩΣ ΕΛΕΓΕ ΚΑΙ ΚΑΙ Ο ΓΚΙΜΠΡΑΝ....ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΜΕ ΑΤΕΛΕΙΩΤΑ ΠΑΙΔΕΥΟΜΑΣΤΕ ΑΤΕΛΕΙΩΤΑ ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ Σ...

 ΚΑΙ ΟΤΙ ΑΓΑΠΗΣΑ,ΠΟΘΗΣΑ,ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΚΑ.....ΗΤΑΝ ΓΡΑΦΤΟ ΝΑ ΜΗΝ ΤA ΖΗΣΩ....ΚΑΙ ΟΤΙ ΦΟΒΗΘΗΚΑ ,ΑΝΗΣΥΧΗΣΑ,ΑΠΕΧΘΑΝΟΜΟΥΝ..ΤΑ ΕΖΗΣΑ ΟΛΑ THE CROW

 

Μισὸν αἰῶνα πάλευα κι ἀπάνου γιὰ λευτεριὰ δικιά μου καὶ τῶν ἄλλων, κι ὅλο πιότερο μ᾿ ἔπνιγεν ὁ βρόχος, κι οἱ γενναῖοι, ποὺ μὲ πνίγανε, πιὸ δοῦλοι. Μὲ μπουκῶναν μωρὸ «Μεγάλη Ἰδέα» κρύβοντάς μου τὸν πιὸ αἱμοβόρο ὀχτρό μου: νά ῾μαι τοῦ ξένου ὁ πάτος, νὰ μισῶ καὶ νὰ καταφρονῶ τ᾿ ἀνόσιο πλῆθος. Τὰ σκολειά μου τὰ κλείνανε τὰ μάτια. Μοῦ τ᾿ ἄνοιγαν ἡ ζούγκλα τῶν Ὀλίγων καὶ τὰ «καταραμένα» τὰ βιβλία. Κι ὁλάνοιχτ᾿ ἀπομεῖναν ὡς τὸ τέλος. Ὅσο τὰ χρόνια ἀσπρίζαν στὴν κορφή μου, τόσο βαθιὰ μοῦ μάτωνεν ἡ ἐλπίδα. Μάθαινα πὼς ἡ ἀγάπη εἶναι δειλία κι ἡ καλοσύνη ἀγιάτρευτο κακό. Ἥρωας δὲν ἤμουν, μ᾿ ἔκαμνεν ὁ φόβος (ἢ θὰ σκοτώσεις ἢ θὰ σκοτωθεῖς) νὰ μεγαλώνω τὴ γλυκιὰ πατρίδα καὶ νὰ μικραίνω τὸ φτωχὸ λαό. Νὰ γελιέμαι πὼς ζῶ, ξεπόρτιζα ἔξω. Κάθε πατημασιά μου καὶ πληγή. Πιανόμουν ἀπὸ κάγκελα καὶ πόρτες μὴν πέσω – τὸ κουφάρι μου κι ὄχι ἐγώ! Μ᾿ ἄφησαν ὅλοι στὰ κακὰ ὑστερνά μου: γυναῖκες, συγγενάδια, ἄσπονδοι φίλοι. Κανεὶς νὰ μὲ βαστάει, νὰν τοῦ μιλάω. Μιλοῦσα μοναχὸς δίχως ν᾿ ἀκούω. Μὲ βρήκανε στὸ τέλος ξυλι...

Χάνεται ο σημερινός άνθρωπος. Ο κόσμος, η εποχή μας, ο πολιτισμός μας. Καταποντιζόμαστε όπως η αρχαία εκείνη Ατλαντίδα που γράφει στον Τίμαιο ο Πλάτων. Αυτά δε σας τα λέω εγώ. Αυτά τα είπανε και τα γράψανε όλοι οι επιφανείς αιματολόγοι του πνεύματος από τον περασμένο κιόλας αιώνα. Ο Φριδερίκος Νίτσε, ο Ντοστογιέβσκι, ο Σπέγγλερ, ο Έλιοτ, ο Κάφκα, ο Φρόυντ, ο Τζόυς, οδικός μας Καβάφης. Σας κοιτώ και βλέπω να μην πιστεύετε αυτό που πιστεύουν. Ότι ήρθε η παρακμή και έρχεται και η πτώση του πολιτισμού μας. Σαν την παρακμή και την πτώση της Ρώμης που συμπαράσυρε μαζί της ολόκληρο τον αρχαίο κόσμο. Αλλά το να μην πιστεύετε, αυτό ακριβώς είναι η απόδειξη ότι η γοερή αυτή πρόταση είναι αληθινή. Οι κακές προφητείες της Κασσάνδρας βγαίνουν αληθινές, γιατί κανείς δεν τις πίστευε. Η αιτία, που ο σύγχρονος κόσμος πεθαίνει είναι ότι έλειψε από τη ζωή μας η αίσθηση του τραγικού. Ξεχάσαμε τον ηρωικό μας αντίλογο με τις Ευμενίδες, που είπε ο Σεφέρης. Μας πήρε ο ύπνος, μας πήραν για πεθαμένους κι έφυγαν...

 Νοιώθουμε τον πόνο, αλλά όχι και την έλλειψη του πόνου· -νοιώθουμε την έγνοια, αλλά όχι και την έλλειψή της· το φόβο, Αλλά όχι και τη σιγουριά. Νοιώθουμε τον πόνο και την επιθυμία, όπως νοιώθουμε και την πείνα και τη δίψα. Μόλις όμως εισακουστούν, τελειώνουν όλα, σαν την μπουκιά, που μόλις την καταπιούμε, παύει να υπάρχει για την αίσθησή μας. Αυτά τα τρία μεγαλύτερα αγαθά της ζωής, υγεία, νιάτα και Ελευθερία, όσο καιρό τα κατέχουμε, δεν τα κατέχουμε ευσυνείδητα, και τα εκτιμούμε μόνο όταν τα χάσουμε, γιατί είναι και αρνητικά αγαθά. Τις ευτυχισμένες μέρες της περασμένης μας ζωής τις παρατηρούμε μόνο όταν αντικατασταθούν με μέρες οδύνης…—Όσο μεγαλώνουν οι απολαύσεις μας, τόσο πιο Αναίσθητοι γινόμαστε : η συνήθεια δεν είναι πια ευχαρίστηση. Απ’ αυτό και μόνο αυξάνεται η ικανότητά μας να υποφέρουμε· κάθε συνήθεια που καταργείται, προξενεί οδυνηρό συναίσθημα. Οι ώρες κυλούν τόσο πιο γρήγορα όσο πιο ευχάριστες είναι, και τόσο πιο αργά, όσο είναι πιο θλιβερές, γιατί το θετικό δεν είναι η...

Βρισκόμαστε στην κρίσιμη περίοδο του έτους για τα καταστήματα και τα σουπερμάρκετ: τις τέσσερις εβδομάδες πριν από τα Χριστούγεννα κάνουν τις μεγαλύτερες πωλήσεις. Ο Αγιος Βασίλης σημαίνει ένα πράγμα για τα παιδιά: δώρα. umberto ecoΟι άνθρωποι είναι θρησκευτικά όντα. Είναι ψυχολογικά δύσκολο να αντεπεξέλθουμε στη ζωή χωρίς τη δικαιολογία και την ελπίδα που παρέχει η θρησκεία. Συναντώ συχνά επιστήμονες οι οποίοι, έξω από το στενό πεδίο τους, είναι προληπτικοί – σε τέτοιο βαθμό που μου φαίνεται ότι για να είσαι εντελώς άπιστος σήμερα πρέπει να είσαι φιλόσοφος. Ή ίσως κληρικός. Τα χρήματα είναι ένα εργαλείο. Δεν είναι αξία – αλλά χρειαζόμαστε και αξίες εκτός από εργαλεία, σκοπούς εκτός από μέσα. Το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι είναι να βρουν έναν τρόπο για να δεχτούν ότι όλοι μας θα πεθάνουμε. Τα χρήματα μπορούν να κάνουν πολλά – αλλά δεν μπορούν να σας βοηθήσουν να συμφιλιωθείτε με τον θάνατό σας. Μπορούν ενίοτε να σας βοηθήσουν να τον αναβάλετε: όποιος έχει τη δυνατότη...

1. Τον φόβο σου μόνο εσύ μπορείς να τον θρέψεις και μόνο εσύ μπορείς να τον καταστρέψεις. Τα τέρατα ζουν μέσα σου και στο χέρι σου είναι μόνο αν θα τα αφήσεις να μεγαλώσουν ή όχι. Ή, όπως λέει και ο Καβάφης, «Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου». 2. Οι άνθρωποι που έχεις δίπλα σου να είναι λίγοι και καλοί. Μην αναλώνεσαι με ανθρώπους που σε κάνουν να νιώθεις άσχημα, που σε μειώνουν, που δεν θέλουν το καλό σου, που δεν ξέρουν να δίνουν. Μην εξαντλείσαι «μέσα στην πολλή συνάφεια του κόσμου». 3. Αυτά που δεν λες, αυτά που δεν ζεις, αυτά που δεν θες να παραδεχθείς ούτε στον εαυτό σου, τα απωθημένα και τα καταπιεσμένα σου ένστικτα είναι αυτά που θα έρθουν μια μέρα και θα σε εκδικηθούν, θα σε πνίξουν.Μην καταπιέζεις τον εαυτό σου, μην δημιουργείς αδιέξοδα εκεί που δεν υπάρχουν. Ζήσε. 4. Πόθος. Έρωτας. Σεξ. Αγάπη. Οι μεγαλύτερες κινητήριες δυνάμεις. Απόλαυσέ τες. 5. Δεν έχου...

Έρχομαι τώρα στα τέσσερα σημεία που δείχνουν την κακή πορεία της παιδείας μας. Το πρώτο σημείο της άγνοιας και της πλάνης είναι ότι δεν μας έ­μαθαν ποτές, πως οι έλληνες στάθηκαν ένας κόσμος άκρα μελαγ­χολικός. Το καθημέρα των ελλήνων είναι το όρος Σίπυλο της Νιόβης, ό­που όλες οι βρύσες στάζουνε λύπη. Η λιγνή Ελλάδα ήταν μία κλαίου­σα ιτιά. Εδώ ως και τα ζώα μύρουνται και δακρύζουν. Θυμήσου, για παράδειγμα, τα δάκρυα που χύνανε τα άλογα του Αχιλλέα [Ομήρου, Ρ 437-8]. Στη χλωρίδα του ελληνικού στοχασμού βασιλεύουν τα κλαδιά των νεκρών. Το κυπαρίσσι και ο ασφόδελος. Ούτε πριν ούτε μετά, κανένας λαός δεν ερεύνησε τα άγνωστα της φύσης και τα μυστήρια της ψυχής, για να φτάσει το βαθύ σκοτάδι και το συμπαγές μηδέν που φτάσανε οι έλληνες. Κανένας λαός δεν βυθίστηκε όσο οι έλληνες στη μαύρη χολή του απαίσιου και της ματαιότητας. Μαύρη χολή. Μελαγχολία αλλιώς. Βούδας, Σοπενχάουερ και όλες οι φιλοσοφίες του πεσσιμισμού και της άρνησης, μπροστά στον καημό των ελλήνων είναι αθλοπαι­διές και αθύρμ...

Φρίντριχ Νίτσε«Η ευτυχία μου: Από τότε που κουράστηκα να γυρεύω, έμαθα να βρίσκω. Από τότε που κάποιος άνεμος μου εναντιώθηκε, ταξιδεύω με όλους τους ανέμους». Φρίντριχ Νίτσε Πάντα βρίσκω όλους τους ανθρώπους, όπως κι αν τους κοιτάζω, με καλοσύνη ή κακία, να φροντίζουν για ένα πράγμα: Πως να εξυπηρετήσουν τη συντήρηση του είδους. Και φροντίζουν γι' αυτό, όχι από αγάπη για το είδος, αλλά γιατί δεν υπάρχει μέσα τους τίποτα παλιότερο, δυνατότερο, ανέλεκτο και πιο ακατανόητο από αυτό το ένστικτο, γιατί είναι αλήθεια πως το ένστικτο αυτό, είναι στην κυριολεξία η ουσία του είδους μας, η ουσία του κοπαδιού μας. Παρ' όλο που τα καταφέρνουμε αρκετά γρήγορα μπορώ να πω, με τη συνηθισμένη φυσικά μυωπία μας, να ξεχωρίζουμε από απόσταση πέντε βημάτων τους ομοίους μας, σε χρήσιμους και σε άχρηστους, σε καλούς και σε κακούς ανθρώπους, ωστόσο αν καθίσουμε και τα βάλουμε κάτω και κάνουμε έναν απολογισμό και σκεφτούμε το γενικό σύνολο αυτού του ξεχωρίσματος, καταλήγουμε σε μια φοβερή δυσπιστία. ...