Victims, Aren't We All?

Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας σα μια σειρά κεράκια αναμένα — χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια. Η περασμένες μέρες πίσω μένουν, μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων· τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη, κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά. Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των, και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι. Εμπρός κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά. Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει, τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν. Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ

. Μιαρές ασήμαντες λεπτομέρειες που καθορίζουν σιγά – σιγά τη ζωή σου. Ποια ζωή σου; Φιλοδοξίες, έρωτες, ενοχές, πανάρχαια χρέη σπατάλησαν τη ζωή σου. Τι έμεινε; Η στάχτη των περασμένων κάθεται στα έπιπλα, θολώνει τα τζάμια, τους καθρέπτες και πάνω τους γράφω καμιά φορά τα ονόματα εκείνων που έφυγαν. Και άλλοτε στέκομαι στο παράθυρο και κοιτάζω τους περαστικούς, να πηγαίνουν στην λήθη. Οι γυναίκες κλαίνε θυμούμενες τα ψιθυρισμένα λόγια από παλιά ειδύλλια. Όλο ψάχνουμε απεγνωσμένα να βρούμε έναν δρόμο. Για να πάμε που; Λοιπόν, πού ζήσαμε; Ούτε εδώ, ούτε εκεί. Φτηνά ξενοδοχεία σε μακρινές συνοικίες. Με τα τραχωματικά λαμπιόνια, τους βρώμικους νιπτήρες. Όπου πάνω τους ακούμπησαν και έκλαψαν ανύποπτοι ακόμα μελλοντικοί δολοφόνοι, οι αυτόχειρες. Μια νύχτα του καλοκαιριού, παιδί ακόμα, βγήκα από το σπίτι και ξάπλωσα στον κήπο. Και όπως κοίταξα τον ουρανό, Θεέ μου! Τι απεραντοσύνη; Πόσα άστρα! Με έπιασε πανικός. Από τότε ξέρω πως δεν θα προφτάσω...

Ο  Δημήτρης Λιαντίνης προσφέρει έναν καθρέφτη με τον οποίο παρατηρούμε τον σκοπό της ύπαρξής μας. Η φιλοσοφία του Δημήτρη Λιαντίνη είναι ένα κάλεσμα στην αυθεντικότητα, σε μια ζωή που χούμε σε αρμονία με τον φυσικό κόσμο, όπου αποδεχόμαστε την πραγματικότητα του θανάτου, αγαπάμε την ομορφιά της ζωής και επιδιώκουμε τη γνώση και την αλήθεια. Τα λόγια του μας προκαλούν να επανεξετάσουμε τις πεποιθήσεις μας, να ζήσουμε με πάθος και να αντιμετωπίσουμε το αναπόφευκτο με θάρρος. Μέσα από το έργο του, ο Λιαντίνης μας προσφέρει όχι απλώς μια φιλοσοφία, αλλά έναν τρόπο ζωής, έναν τρόπο που έχει βαθιές ρίζες στη σοφία των αρχαίων και στις σκληρές αλήθειές της ύπαρξής μας. 14 αποφθέγματα του Δημήτρη Λιαντίνη «Στον καθρέφτη της φιλοσοφίας, βλέπουμε το πρόσωπο της ίδιας μας της ύπαρξης.» «Όποιος πιστεύει στο θεό, έχει μέσα του ένα νεκρό θεό. Όποιος δεν πιστεύει στο θεό, έχει μέσα του ένα νεκρό άνθρωπο. Όποιος πιστεύει αλλά και δεν πιστεύει στο θεό, έχει μέσα του ζωντανό το νόμο της φύσης. Απλά,...

 ΘΥΜΑΜΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ,ΕΙΜΑΙ ΤΥΧΕΡΟΣ... ΠΟΥ ΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ ΣΕ ΑΠΕΙΡΟΥΣ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΥΣ ΤΟΠΙΚΩΝ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΚΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΡΕΛΛΟ ΣΥΜΠΑΝ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΕΙΡΕΣ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ ΠΟΣΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ...ΕΙΧ Α ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΣΩ ΝΑ ΤΟΝ ΖΗΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ...ΑΓΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ,ΠΙΟ ΑΓΙΟΣ ΑΠΟ ΠΟΛΛΟΥΣ ΡΑΣΟΦΟΡΟΥΣ.. ΤΟΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΘΡΗΣΚΕΙΟΣ ΚΑΘΩΣ  ΗΤΑΝΕ ΝΑ ΜΕΤΕΧΕΙ ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙ ΣΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ...ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΣΕ Η ΚΑΤΙ ΔΕ ΤΟΥ ΠΗΓΑΙΝΕ ΚΑΛΑ ΝΑ ΤΑ ΒΑΖΕΙ ΜΕ ΤΑ ΔΑΙΜΟΝΙΑ......ΦΥΓΕ ΔΑΙΜΟΝΑ ΦΩΝΑΖΕ Η ΑΧ ΔΑΙΜΟΝΑ ΔΕ ΘΑ ΣΟΥ ΠΕΡΑΣΕΙ ..ΚΑΙ ΣΧΕΔΟΝ ΠΑΝΤΑ ΔΕ ΤΟΥ ΠΕΡΝΑΓΕ... ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΠΟΣΟ ΕΥΚΟΛΟΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΔΙΝΕΙΣ ΜΑΧΕΣ ΜΕ ΔΑΙΜΟΝΙΑ ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΤΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΛΟΓΙΣΜΟΥ... ΒΕΒΑΙΑ ΚΑΠΟΙΟΙ ΘΑ ΛΕΝΕ ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΔΑΙΜΟΝΙΑ ..ΑΛΛΑ  ΑΝ ΤΟ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΘΑ ΚΑΤΑΚΡΗΜΝΙΣΟΥΜΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΡΘΟΛΟΓΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΑΠΟΛΥΤΟ ..ΜΙΣΗΤΟ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΔΟΓΜΑΤ...

Στην ταινία «Ο κήπος του Γιάλομ: η φιλοσοφία μιας ζωής», που θα βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 11 Δεκεμβρίου, ο κορυφαίος ψυχοθεραπευτής αυτοαναλύεται και αυτοβιογραφείται.  Κεντρικοί ήρωες, με τη σειρά, ο μετανάστης παντοπώλης πατέρας του, η «δύσκολη» μητέρα του, η επί 60 χρόνια γυναίκα του Μέριλιν Koenic (επίσης συγγραφέας και ακαδημαϊκός), τα τέσσερα παιδιά του, τα εγγόνια του και οι σχέσεις ανάμεσα σε όλους αυτούς.  Σαν να προσπαθεί να «διδάξει» - αυτήν τη φορά μέσα από το παράδειγμα της δικής του ζωής. Γιος Ρωσοεβραίων στην Αμερική του ’30, ο Irvin Yalom μεγάλωσε σε μια γειτονιά μαύρων στην Ουάσιγκτον. Επειδή εκείνη η περιοχή της πόλης δεν ήταν ασφαλής για υπαίθριο παιχνίδι, πήγαινε συχνά με το ποδήλατό του στη δημόσια βιβλιοθήκη, όπου βυθιζόταν στην ανάγνωση.  Ως εκπαιδευόμενος στο Johns Hopkins γρήγορα απέρριψε την ψυχανάλυση και τη βιολογική ψυχολογία ως ανεπαρκείς θεωρίες και ξεκίνησε τη φιλοσοφική αναζήτησή του και την έρευνά του στον τομέα της υπαρξια...

«”Πιστεύεις στο θεό; Glaubst du an Gott?“ Αυτή είναι η ξακουστή Ερώτηση της Μαργαρίτας*. Το βάρος και την αξία της, που την έκαμαν οδηγητική για τη μέθοδο έρευνας του προβλήματος του θεού από τη σκοπιά της επιστήμης, η ερώτηση τα οφείλει στην απόκριση κυρίως που έδωκε ο Φάουστ. Με άλλα λόγια είναι, όχι η ερώτηση της Μαργαρίτας αλλά η απόκριση του Φάουστ που γεννά το βαθύπλουτο του προβλήματος. Παρόμοια, όπως είναι, όχι ο έρωτας του Δία για τη Λήδα στον Ευρώτα που γέννησε την αθάνατη Ιλιάδα, αλλά η Ελένη. Η απάντηση, δηλαδή, που έδωκε η Λήδα στον έρωτα του Δία. Ποιος τολμάει να ειπεί πιστεύω στο θεό; Ποιος τολμάει να ειπεί δεν πιστεύω στο θεό;** Έτσι αποκρίθηκε ο Φάουστ στην ερώτηση της Μαργαρίτας. Η θέση αυτή ανθρώπινα συνιστά τη μόνη δυνατή απόκριση που μπορεί να δοθεί στο ερώτημα. Είναι η απόκριση, σύμφωνα με τη Λογική επιστήμη, που καταργώντας την αρχή της αντίφασης δέχεται το τρίτο, καθώς αλληλοαναιρεί το πρώτο και το δεύτερο. Όπως έδειξε και στη Φυσική εντελώς πρόσφατα η αρχή της ...

Α Ρ Ε Τ Η ΑΕΙ ΡΕΟΥΣΑ, ΑΕΙΡΉΤΗ, ΑΙΡΕΤΗ(Εκ εκτή) (Κρατύλος 415d) Σήμερον η λέξις  ΑΡΕΤΗ  εξωστρακίσθη εντέχνως από το λεξιλόγιον των Ελλήνων με την δέουσαν επιμέλειαν. Η  λ ή θ η  σκοπίμως έρριψε τον πέπλον της εις την μέγιστην ταύτην έννοιαν  των Ελλήνων, προκειμένου μαζί με την σημασίαν της να εξοβελισθή και μέγα μέρος της φιλοσοφίας των προγόνων μας. Το θέμα της "αρετής" είναι τεραστίων διαστάσεων και καταλαμβάνει μέγα μέρος της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας. Το μέγεθος της σημασίας της προσεγγίζεται είς ύψιστον βαθμόν από τον Πλάτωνα εις την " Πολιτείαν " ή " Περί δικαίου Πολιτικός " και οι επιμέρους ιδιότητες της αναλύονται εις πολλούς διαλόγους,  ώστε ο ερευνητής να μή ευρίσκεται εις την  π λ ά ν η ν ενός αναποδείκτου δόγματος περί " ηθικής ", " πίστεως " και " αγάπης " , αλλά ενώπιον συγκεκριμένων ιδιοτήτων, τας οποίας οφείλει να ελέγχη και να μελετά διαρκώς με αρχήν τα ¨ ΧΡΥΣΑ ΕΠΗ " των Πυθαγορείων του Ιεροκλέους. Ο...

 

 

  Και να που φτάσαμε εδώ χωρίς αποσκευές μα μ’ ένα τόσο ωραίο φεγγάρι. Κι εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες ούτε ένα κεφάλαιο να γράψεις ακόμα. Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος. Αλλά τα βράδια τι όμορφα που μυρίζει η γη… Βέβαια αγάπησε τα ιδανικά της ανθρωπότητας, αλλά τα πουλιά πετούσαν πιο πέρα. Σκληρός, άκαρδος κόσμος, που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα πάνω απ’ το δέντρο που βρέχεται. Ύστερα ανακάλυψαν την πυξίδα για να πεθαίνουν κι αλλού και την απληστία για να μένουν νεκροί για πάντα. Αλλά καθώς βραδιάζει ένα φλάουτο κάπου ή ένα άστρο συνηγορεί για όλη την ανθρωπότητα. Αλλά τα βράδια τι όμορφα που μυρίζει η γη… Καθώς μένω στο δωμάτιο μου, μου ’ρχονται άξαφνα φαεινές ιδέες. Φοράω το σακάκι του πατέρα κι έτσι είμαστε δυο, κι αν κάποτε μ’ άκουσαν να γαβγίζω ήταν για να δώσω έναν αέρα εξοχής στο δωμάτιο. Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη μ’ ένα άστρο ή μ’ ένα γιασεμί σαν ένα τραγούδι, που καθώς βρέχει παίρνει το μέρος των ...

  Τι να την κάνω εγώ την πραγματικότητα τους λέω – εγώ έχω τ’όνειρο  «Θα θυμάμαι πάντα τα μάτια σου, φλογερά και μεγάλα, σα δύο νύχτες έρωτα, μες στον εμφύλιο πόλεμο»  «Το βράδυ έχω βρει έναν ωραίο τρόπο να κοιμάμαι. Τους συγχωρώ έναν-έναν όλους»  «Τίποτα. Κοιμήσου. Εμείς τελειώσαμε.Δεν έχει δάκρυα πια. Κλαίνε όσοι στο βάθος ακόμη ελπίζουν» . «Άν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο»  «Aφού έζησα όλο το μαρτύριο της ελπίδας, έφτασα στο πιο απάνθρωπο έγκλημα: να πιστέψω στους ανθρώπους»  «H αμαρτία μας: ότι θελήσαμε πολλά, το έγκλημά μας: πράξαμε τόσα λίγα» «O ουρανίσκος μας είναι ένα κοιμητήρι όπου σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια»  «…και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον. Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν»  «“Αύριο”, λες, και μέσα σ’ αυτήν τη μικρή αναβολή παραμονεύει ολόκληρο το πελώριο ποτέ. Να ‘σαι τόσο πρόσκαιρος, κα...

  Κάποτε, αν θυμάμαι καλά, με συμπόσιο έμοιαζε η ζωή μου, όπου κάθε καρδιά ανοίχθηκε και κάθε λογής κρασί έτρεξε.  Ένα βράδυ, κάθισα την Ομορφιά στα πόδια μου  -και τη βρήκα πικρή -και τη βεβήλωσα.  Όρθωσα το ανάστημα μου ενάντια στη δικαιοσύνη.  Τράπηκα σε φυγή. Ω Μάγισσες, Ω Δυστυχία, Ω Μίσος , είναι που σε σας τον θησαυρό μου εμπιστεύθηκα. Κατάφερα να εξαφανίσω μέσα μου, όλη την ανθρώπινη ελπίδα. Με δρασκέλισμα αθόρυβο, κτήνους βαρύθυμου, έπνιξα κάθε ευχαρίστηση. Κάλεσα τους δήμιους για να αφανιστώ, μασώντας τις κάνες των όπλων τους. Επικαλέστηκα τους λοιμούς για να με πνίξουν σ’ άμμο και αίμα. Η Δυστυχία ήταν ο Θεός μου.. Στη λάσπη ξάπλωσα στεγνώνοντας τη σάρκα μου με μιαρό αέρα. Υποδύθηκα τον ανόητο ως του σημείου παραφροσύνης. Και η άνοιξη μου έφερε το τρομώδες γέλιο ενός ηλίθιου.  Εντούτοις, όταν ήμουν έτοιμος να κοάξω! Σκέφτηκα στα παλαιά συμπόσια να ψάξω το κλειδί, μήπως και βρω ξανά την όρεξη μου. Η Φιλανθρωπία είναι το κλειδί. Τούτη η έμπνευση κα...

Τρία μυρμήγκια συναπαντήθηκαν πάνω στην μύτη κάποιου, που ήταν ξαπλωμένος και κοιμότανε στον ήλιο. Κι αφού αλληλοχαιρετίστηκαν, καθένα σύμφωνα με τα έθιμα της φυλής του, στάθηκαν να κουβεντιάσουν. Το πρώτο μυρμήγκι είπε: «Αυτοί οι λόφοι κι οι πεδιάδες είναι οι πιο γυμνόκαρπες απ’ όσες έχω δει ποτές μου. Έψαχνα ολημερίς για ένα -οποιοδήποτε- σποράκι και δεν βρήκα τίποτα». Κι είπε το δεύτερο μυρμήγκι: «Κι εγώ τα ίδια, τίποτα δεν βρήκα, κι έφαγα κάθε γωνιά και ξέφωτο. Αυτή ‘ναι θαρρώ, εκείνη που λένε οι συμπατριώτες μου: Μαλακή και κινούμενη γη που σε δαύτη τίποτα δεν ξεφυτρώνει». Τότε, το τρίτο μυρμήγκι, σήκωσε το κεφάλι του και είπε: «Φίλοι μου, στεκόμαστε αυτή την στιγμή πάνω στην μύτη του Υπερμύρμηγκα, του πανίσχυρου και άπειρου Μυρμηγκιού, που το σώμα του είναι τόσο μεγάλο που εμείς να μην μπορούμε να το δούμε, που η σκιά του είναι τόση -σ’ απεραντοσύνη- που να μην μπορούμε να την σχεδιαγραφήσουμε, που η φωνή του είναι τόσο βροντερή που να μην μπορούμε να την ακούσουμε. Κι είναι αυτό...

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ Αποδιώχνω τον ύπνο σα να ’ναι αρρώστια. Χτίζω την αντίστασή μου Τον αναβάλλω όσο μπορώ Κάθε νύχτα, σα δρομέας Που περικόπτει το χρόνο του. Διατρέχω τις σελίδες των βιβλίων Περπατώ μέσα από ταινίες Γράφω σα να τρέχω κατοστάρι. Είμαι της νύχτας πλάσμα Βρίσκομαι εδώ για να εξαπατώ το χρόνο. Μπορείτε να δείτε το χρόνο και την εξάντληση Να πληρώνονται από το πρόσωπό μου. Το καϋμένο μου πρόσωπο κουβαλά σακούλες Σαν αποσκευές ζωής Και ρυτίδες σα γραφές Σε αρχαίο βιβλίο. Σε πενήντα χρόνια ‘Υπνος μου θα ’ναι ο θάνατος Θα φύγω όπως όλοι Έχοντας, όμως, προηγουμένως παίξει Όλα τα παιχνίδια και όλους τους ρόλους. ΕΠΕΙΔΗ Επειδή υποδύθηκα έναν ιππότη Στην οθόνη Επειδή έβγαλα ένα εκατομμύριο δολλάρια Επειδή ήμουν όμορφος Επειδή είχα ωραίο αμάξι Φαίνεται πως τα κορίτσια με συμπάθησαν. Ουδέποτε τα γνώρισα, όμως Μόνον άκουγα γι’ αυτά. Γνώρισα μόνον όσους με μισούσαν Κι ήταν πολλοί, πάρα πολλοί. Ήταν εύκολο να ξεχάσω όσους άκουγα ότι με συμπαθούσαν Κι ήταν, διάολε, όλοι δεκατετράχρονα. Απόμεινα ...

  Ένας γενναίος ιππότης χαρούμενα ντυμένος, μ’ ήλιο και με βροχή, τη λύρα του ζωσμένος ταξίδεψε να βρει την χώρα του Ελντοράντο. Μα γέρασεν ο νέος ο ιππότης ο γενναίος. Με θλίψη κι η καρδιά του γέμισε που δεν βρήκε μήτε ίχνος καν μπροστά του της χώρας του Ελντοράντο.   Κι όταν η δύναμή του έφυγε απ’ το κορμί του, συνάντησε ο ιππότης σκιά προσκυνητή. “Πες μου, σκιά”, της είπε, “πού να ’ναι τώρα αυτή η χώρα του Ελντοράντο;” Και του ’πε: “Πάνω απ’ τα ‘Ορη του Φεγγαριού σαν πας και στην Κοιλάδα κάτω σαν πας της Σκιάς, εκεί τότε θα βρεις εκείνο που ποθείς – τη χώρα του Ελντοράντο”.       ΕΝΤΓΚΑΡ ΑΛΑΝ ΠΟΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΑ ΑΝΑΛΕΚΤΑ

(Ο Victor Hugo έγραψε αυτό το ποίημα μετά από μία επίσκεψή του σε γαλλική φυλακή.) Κάθε παιδί που μορφώνουμε είναι ένας άνθρωπος που κερδίζουμε   Ενενήντα από τους εκατό κλέφτες που βρίσκονται στη φυλακή Δεν έχουν πάει ποτέ στο σχολείο Και δεν γνωρίζουν ανάγνωση, ούτε να υπογράφουν με σταυρό. Είναι σ’αυτή τη σκιά που συνάντησαν το έγκλημα. Η άγνοια είναι η νύχτα που ξεκινά η άβυσσος. Εκεί η λογική χάνεται και η εντιμότητα πεθαίνει. Ο Θεός, ο πρώτος συγγραφέας όλων όσων έχουν ποτέ γραφεί Χάρισε σ’αυτή τη Γη των μεθυσμένων φτερά αγγέλων μέσα στις σελίδες των βιβλίων Μόλις κάποιος ανοίγει ένα βιβλίο βρίσκει ένα φτερό με το οποίο μπορεί να αιωρηθεί εκεί όπου πετούν οι ψυχές των ελεύθερων πνευμάτων Το σχολείο είναι τόσο ιερό όσο και το παρεκκλήσι. Το αλφάβητο που ένα παιδί συλλαβίζει με το δάκτυλό του περιέχει αρετή σε κάθε γράμμα- η καρδιά φωτίζεται απαλά από αυτή την ταπεινή λάμψη. Έτσι, στο μικρό παιδί, δώσε το μικρό βιβλίο Περπάτησε μπροστά, κρατώντας τη δάδα αναμμένη ώστε να μπορεί...

Απ’ τες εννιά Δώδεκα και μισή. Γρήγορα πέρασεν η ώρα απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα, και κάθησα εδώ. Καθόμουν χωρίς να διαβάζω, και χωρίς να μιλώ. Με ποιόνα να μιλήσω κατάμονος μέσα στο σπίτι αυτό. Το είδωλον του νέου σώματός μου, απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα, ήλθε και με ηύρε και με θύμησε κλειστές κάμαρες αρωματισμένες, και περασμένην ηδονή – τι τολμηρή ηδονή! Κ’ επίσης μ’ έφερε στα μάτια εμπρός, δρόμους που τώρα έγιναν αγνώριστοι, κέντρα γεμάτα κίνησι που τέλεψαν, και θέατρα και καφενεία που ήσαν μια φορά.   Το είδωλον του νέου σώματός μου ήλθε και μ’ έφερε και τα λυπητερά· πένθη της οικογένειας, χωρισμοί, αισθήματα δικών μου, αισθήματα των πεθαμένων τόσο λίγο εκτιμηθέντα. Δώδεκα και μισή. Πως πέρασεν η ώρα. Δώδεκα και μισή. Πως πέρασαν τα χρόνια.       Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

  Καζαντζάκης Ασκητική  - να αγαπάς την ευθύνηΔε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύομαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι. Δεν πολεμούμε τα σκοτεινά μας πάθη με νηφάλια, αναιμικιά, ουδέτερη, πάνω από τα πάθη αρετή. Παρά με άλλα σφοδρότερα πάθη. Ένα καράβι είναι το σώμα μας και πλέει απάνω σε βαθιογάλαζα νερά. Ποιος είναι ο σκοπός μας; Να ναυαγήσουμε! Έχεις ευθύνη. Δεν κυβερνάς πια μονάχα τη μικρή ασήμαντη ύπαρξή σου. Είσαι μια ζαριά όπου για μια στιγμή παίζεται η μοίρα του σογιού σου. Ζούμε μόνοι, πεθαίνουμε μόνοι, το ενδιάμεσο φωτεινό σημείο το λέμε ζωή. Η ανώτατη αρετή δεν είναι νά' σαι ελεύτερος, παρά να μάχεσαι για ελευτερία. Η καρδιά σμίγει ό,τι ο νους χωρίζει, ξεπερνάει την παλαίστρα της ανάγκης και μετουσιώνει το πάλεμα σε αγάπη. Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: "Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;" Πολέμα! Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω. Να πεθαίνεις κάθε μέρα. Να γεννιέσαι κάθε μέρα. Ν' αρνιέσαι ό,τι έχεις κάθ...