Victims, Aren't We All?

Μάνα ηδονής ρωμαϊκής, ελληνικής λαγνείας, Λέσβος με τα λιγόθυμα και χαρωπά φιλιά, όπως ο ήλιος φλογερά, δροσάτα σαν οπώρες, στολίδια ανεκτίμητα στη μέρα, στη νυχτιά· μάνα ηδονής ρωμαϊκής, ελληνικής λαγνείας, Λέσβος, που τα φιλιά εκεί μοιάζουν με καταρράχτες και θαρραλέα πέφτουνε σε βάραθρο βαθύ, τρέχουνε μ’ αναφιλητά, μετά ξεσπούν σε γέλια μεθυστικά, αμέτρητα και μυστικά πολύ· Λέσβος, που τα φιλιά εκεί μοιάζουν με καταρράχτες. Λέσβος, που η κάθε Φρύνη σου ποθεί η μια την άλλη, και βρίσκει πάντα αντίλαλο εκεί ο στεναγμός, όσο την Πάφο εσένα σε θαυμάζουνε τ’ αστέρια, κι η Αφροδίτη δίκαια ζηλεύει τη Σαπφώ! Λέσβος, που η κάθε Φρύνη σου ποθεί η μια την άλλη, Λέσβος, με τις παράφορες και φλογισμένες νύχτες, μες σε καθρέφτες κορασιές με μάτια ολοσβηστά επιθυμώντας άγονα το άκαρπο κορμί τους της ήβης τους μεστούς καρπούς θωπεύουν τρυφερά· Λέσβος, με τις παράφορες και φλογισμένες νύχτες, τον Πλατωνα τον αυστηρό τώρα λησμόνησε τον· την άφεση σ’ τη δίνουνε τ’ αμέτρητα φιλιά, βασίλισσα χώρας τερπν...

Μελαγχολία Όταν συνθλίβει ο ουρανός βαρύς στα χαμηλά Το πνεύμα που στενάχωρο ρίχνεται μες στην πίκρα, Κι από περίσφιγκτου ορίζοντα κύκλο κυλά Φως μέρας μαύρο, θλιβερό πιότερο κι από νύχτα, Όταν η γη σαν μια ειρκτή γίνεται νοτερή, Όπου η Ελπίδα νυχτερίδα ολόγυρα πετάει Με τα δειλά φτεράκια της τους τοίχους απωθεί Και το κεφάλι σ’ οροφές σαθρές καταχτυπάει, Σαν η βροχή σ’ ατέλειωτες απλώνεται σειρές Και που κανείς σαν φυλακής κιγκλίδωμα τις νοιώθει Και πλήθος από βρώμικες αράχνες και βουβές Τα πλέγματά του έρχεται μες στο μυαλό και κλώθει, Καμπάνες τότε με μανία ξαφνικά ηχούν Και πέμπουν στα ουράνια το φρικτό ολολυγμό τους, Όπως χωρίς πατρίδα, ξένες, οι ψυχές γυρνούν Και πιάνουν με περίσσιο πείσμα το παράπονό τους. Μακριά σειρά από φέρετρα και δίχως μουσική Κάνουν αργή παρέλαση μες στην ψυχή∙ βουρκώνει Χαμέν’ η Ελπίδα κι η Αγωνία, σκληρή, κυριαρχική, Φλάμπουρο μαύρο στο σκυφτό κρανίο μου καρφώνει.  

 Ξαπλωνεις το μεσημερι στο κρεββατι σου και δεν υπαρχει οτιδηποτε να απαλυνει το πονο της καταθλιψης..η καταθλιψη ποναει και ποναει τρομερα,αφορητα ,εισαι ερμαιο του ψυχικου πονου που παραλυει και το σωμα σου... εχω γραψει πολλες φορες εστω και αν θα φανει βλαστημια σε μερικους η αναθεματισμος..ο γολγοθας του χριστου μια εκφραση που παρουσιαζουν μερικοι ως αφορητη κατασταση...φανταζει παιχνιδακι μπροστα στον πονο της καταθλιψης... τα νευρα .οι μυς πονανε ολα μην ξερωντας γιατι ,οι αρθρωσεις ολο το σωμα... αναγκαζεσαι να κανεις κατι, ελα που τιποτα στο κοσμο δεν μπορει να σε κανει να νοιωσεις λιγο καλυτερα οποτε τι σου μενει .να αποτυπωσεις την καταστση σου πανω στο χαρτι ,ετσι για να ξεχαστεις λιγα λεπτα.... φαντασου η προσπαθησε να σκεφτεις μια εφιαλτικη στιγμη για σενα...η στιγμη ας πουμε με ολη τη μακαβριοτητα της που χανεις το παιδι σου η τον αγαπημενο σου...αυτην ειδικα την στιγμη που σε κανει να πονας αφορητα και μετα σκεψου οτι η βαρια καταθλιψη οπως τη βιωνω εγω ειδικα εινα...