Victims, Aren't We All?

Μάνα ηδονής ρωμαϊκής, ελληνικής λαγνείας, Λέσβος με τα λιγόθυμα και χαρωπά φιλιά, όπως ο ήλιος φλογερά, δροσάτα σαν οπώρες, στολίδια ανεκτίμητα στη μέρα, στη νυχτιά· μάνα ηδονής ρωμαϊκής, ελληνικής λαγνείας, Λέσβος, που τα φιλιά εκεί μοιάζουν με καταρράχτες και θαρραλέα πέφτουνε σε βάραθρο βαθύ, τρέχουνε μ’ αναφιλητά, μετά ξεσπούν σε γέλια μεθυστικά, αμέτρητα και μυστικά πολύ· Λέσβος, που τα φιλιά εκεί μοιάζουν με καταρράχτες. Λέσβος, που η κάθε Φρύνη σου ποθεί η μια την άλλη, και βρίσκει πάντα αντίλαλο εκεί ο στεναγμός, όσο την Πάφο εσένα σε θαυμάζουνε τ’ αστέρια, κι η Αφροδίτη δίκαια ζηλεύει τη Σαπφώ! Λέσβος, που η κάθε Φρύνη σου ποθεί η μια την άλλη, Λέσβος, με τις παράφορες και φλογισμένες νύχτες, μες σε καθρέφτες κορασιές με μάτια ολοσβηστά επιθυμώντας άγονα το άκαρπο κορμί τους της ήβης τους μεστούς καρπούς θωπεύουν τρυφερά· Λέσβος, με τις παράφορες και φλογισμένες νύχτες, τον Πλατωνα τον αυστηρό τώρα λησμόνησε τον· την άφεση σ’ τη δίνουνε τ’ αμέτρητα φιλιά, βασίλισσα χώρας τερπν...

Μελαγχολία Όταν συνθλίβει ο ουρανός βαρύς στα χαμηλά Το πνεύμα που στενάχωρο ρίχνεται μες στην πίκρα, Κι από περίσφιγκτου ορίζοντα κύκλο κυλά Φως μέρας μαύρο, θλιβερό πιότερο κι από νύχτα, Όταν η γη σαν μια ειρκτή γίνεται νοτερή, Όπου η Ελπίδα νυχτερίδα ολόγυρα πετάει Με τα δειλά φτεράκια της τους τοίχους απωθεί Και το κεφάλι σ’ οροφές σαθρές καταχτυπάει, Σαν η βροχή σ’ ατέλειωτες απλώνεται σειρές Και που κανείς σαν φυλακής κιγκλίδωμα τις νοιώθει Και πλήθος από βρώμικες αράχνες και βουβές Τα πλέγματά του έρχεται μες στο μυαλό και κλώθει, Καμπάνες τότε με μανία ξαφνικά ηχούν Και πέμπουν στα ουράνια το φρικτό ολολυγμό τους, Όπως χωρίς πατρίδα, ξένες, οι ψυχές γυρνούν Και πιάνουν με περίσσιο πείσμα το παράπονό τους. Μακριά σειρά από φέρετρα και δίχως μουσική Κάνουν αργή παρέλαση μες στην ψυχή∙ βουρκώνει Χαμέν’ η Ελπίδα κι η Αγωνία, σκληρή, κυριαρχική, Φλάμπουρο μαύρο στο σκυφτό κρανίο μου καρφώνει.  

 Ξαπλωνεις το μεσημερι στο κρεββατι σου και δεν υπαρχει οτιδηποτε να απαλυνει το πονο της καταθλιψης..η καταθλιψη ποναει και ποναει τρομερα,αφορητα ,εισαι ερμαιο του ψυχικου πονου που παραλυει και το σωμα σου... εχω γραψει πολλες φορες εστω και αν θα φανει βλαστημια σε μερικους η αναθεματισμος..ο γολγοθας του χριστου μια εκφραση που παρουσιαζουν μερικοι ως αφορητη κατασταση...φανταζει παιχνιδακι μπροστα στον πονο της καταθλιψης... τα νευρα .οι μυς πονανε ολα μην ξερωντας γιατι ,οι αρθρωσεις ολο το σωμα... αναγκαζεσαι να κανεις κατι, ελα που τιποτα στο κοσμο δεν μπορει να σε κανει να νοιωσεις λιγο καλυτερα οποτε τι σου μενει .να αποτυπωσεις την καταστση σου πανω στο χαρτι ,ετσι για να ξεχαστεις λιγα λεπτα.... φαντασου η προσπαθησε να σκεφτεις μια εφιαλτικη στιγμη για σενα...η στιγμη ας πουμε με ολη τη μακαβριοτητα της που χανεις το παιδι σου η τον αγαπημενο σου...αυτην ειδικα την στιγμη που σε κανει να πονας αφορητα και μετα σκεψου οτι η βαρια καταθλιψη οπως τη βιωνω εγω ειδικα εινα...

  Ο Γερμανός φιλόσοφος και πολυσχιδής προσωπικότητα που αποστρεφόταν την πατρίδα του και λάτρευε τους ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ... [Η γνωριμία με τους μεγάλους Έλληνες, ήταν ο μεγάλος δάσκαλός μου...Οι Έλληνες είναι όπως και η μεγαλοφυΐα γι’ αυτό είναι διδάσκαλοι αθάνατοι. Μ’ έναν μεγάλο λαό, μεγαλοφυή, συμβαίνει ό,τι και με τον άνθρωπο τον μεγαλοφυή. Και οι παραμικρότερες εκδηλώσεις τη ζωής, έχουν το σημάδι της μεγαλοφυΐας...] Είχε πει στο ρηξικέλευθο έργο του... [Η γέννηση της φιλοσοφίας στα χρόνια της ελληνικής τραγωδίας...] -Οι αρχαίοι Έλληνες είναι οι αθάνατοι διδάσκαλοι της ανθρωπότητας. Θα προσπαθήσουμε να διδαχτούμε και θα διδάξουμε με οδηγό τα παραδείγματά τους. Αυτό θα είναι το έργο μας! -Ανάμεσα στον μεγάλο άνθρωπο της διάνοιας, το ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ, και στα ήθη και την τέχνη των Ελλήνων, υπάρχει άβυσσος τεράστια, έτσι που ο καθείς από εμάς φαίνεται ρηχός και άτονος, συγκρινόμενος με το απροσμέτρητο μεγαλείο του ελληνικού ενστίκτου! -Είναι μια απ’ τις μεγαλύτερες αρετές των Ελλήνων το ν...

 ΚΙ ΟΜΩΣ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ..ΖΟΥΜΕ ΣΥΝΕΧΩΣ ΜΕ ΝΕΚΡΟΥΣ..ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΝΕΚΡΟΙ..ΑΠΛΑ ΗΔΗ ΔΕ ΤΟ ΞΕΡΟΥΜΕ..ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ.. ΕΙΤΕ ΣΕ 5 ΛΕΠΤΑ ΕΙΤΕ ΣΕ 20 ΧΡΟΝΙΑ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΙΡΟΕΛΑΧΙΣΤΟΣ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΑ ΜΕ ΤΩΝ ΑΙΩΝΙΟ ΧΡΟΝΟ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ... ΕΙΧΑ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΟΤΑΝ ΕΜΕΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΕΡΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ...ΤΟΥΣ ΕΒΛΕΠΑ ΗΔΗ ΣΑ ΝΕΚΡΟΥΣ ...ΕΙΝΑΙ Η ΧΡΟΝΙΚΗ ΔΙΟΛΙΣΘΗΣΗ ΑΡΡΩΣΤΗ ΘΑ ΤΗ ΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ Η ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΘΑ ΤΗ ΠΩ ΕΓΩ....Η ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ Η ΤΕΛΕΟΛΟΓΙΑ... ΟΛΟΙ ΤΡΕΧΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΑ ΠΟΝΤΙΚΙΑ ΝΑ ΓΛΥΤΩΣΟΥΜΕ ΑΠΤΟ ΘΑΝΑΤΟ..ΟΛΗ Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΜΑΣ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ-ΘΑ ΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΖΗΣΕ ΤΑ ΓΗΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΟ...ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ...ΟΙ ΥΠΕΡΛΟΓΙΚΟΙ ΚΑΙ ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΑ ΕΜΕΝΑ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΣΑ ΜΙΑ ΤΡΑΓΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΟΜΟΙΑ ΤΗΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ...ΟΛΟΙ ΓΥΡΩ ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΟΙ..ΑΠΛΑ ΔΕ ΤΟ ΞΕΡΟΥΝ ΗΔΗ Η ΑΠΟΦΕΥΓΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΠΙΑΣΤΕΙΣ ΑΠΟ ΚΑΠΟΥ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ-ΝΑ ΞΕΓΕΛΑΣΕΙΣ ΤΗ ΚΑΡΔΟΥΛΑ ΣΟΥ ΟΤΙ ΘΑ ΔΙΑΙΩΝΙΣΤΕΙΣ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΑΠΟΓΟΝΩΝ...

 «Γιατί τι είναι ο άνθρωπος χωρίς τα πάθη; Χωρίς τα πάθη του ο άνθρωπος είναι δρομέας κουτσοπόδης και δισκοβόλος κουλός. Είναι Κικέρωνας με κομμένη γλώσσα, ναυτικός χωρίς τη θάλασσα, ένας επιβήτορας ευνουχισμένος. Τα πάθη μας ξεσηκώνουν το μεγαλουργό βούρλισμα της δημιουργίας*. Και κάνουν την κούκλα γυναίκα, και το γεφύρι πέρασμα, και τον καλόγερο Παπαφλέσσα. Τα πάθη μοιάζουν με το θάνατο, που ‘ναι το δώρο της ζωής και το μυστικό της. Αλλίμονο αν φύγει ο θάνατος από μέσα μας. Ξέρετε γιατί δεν πεθαίνουν τα πτώματα; Γιατί ο θάνατος έφυγε από μέσα τους. Η μεγάλη αρετή της αρετής των ελλήνων είναι που την οικοδόμησαν επάνω στα πάθη. Η οδηγία τους δεν ήταν να ξεριζώνουν τα πάθη, αλλά να τα παιδαγωγούν. Να ημερεύουν τη δριμάδα τους με καρτερία και αόρατη δύναμη. Οι έλληνες συμφωνούν να παιδεύουν και να μορφώνουν τις ορμές του μέσα τους κινδύνου, και να πλάθουν από τα πάθη τους αγάλματα**. Όπως ο γλύπτης έπλαθε από τις πέτρες τις μορφές, και ο Πίνδαρος τους Ολυμπιόνικους από το σκόρπιο κο...

 Η ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΑ ΦΕΡΕΣΑΙ ΣΑ ΣΚΟΥΛΗΚΙ  ΣΑ ΜΗΡΜΗΓΚΙ..ΣΕ ΠΑΤΑΝ..ΣΕ ΛΙΩΝΟΥΝ ΠΕΡΝΑΣ ΜΑΡΤΥΡΙΚΑ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΑΡΡΩΣΤΕΙΕΣ..ΚΑΙ ΣΥ ΛΕΣ ΔΟΞΑ ΣΟΙ Ο ΘΕΟΣ....ΣΤΗΝ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΟ ΑΣΤΕΙΟ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΣΟΥ ΚΑΙ ΦΟΒΟΥΜΕΝΟΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ...ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ.... ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΥΠΑΡΞΕΙ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΗΡΞΑΝ ΠΟΤΕ..ΦΕΥΓΟΥΝ ΣΒΗΝΟΥΝ ΣΑ ΔΙΑΤΟΝΤΕΣ ΑΣΤΕΡΕΣ....ΕΙΤΕ ΠΕΡΑΣΑΝ ΕΙΤΕ ΟΧΙ ΟΥΤΕ ΙΧΝΟΣ ΔΕΝ ΑΦΗΝΟΥΝ...ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΗΡΜΗΓΚΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΤΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΟΠΟΙΟ ΠΑΡΕΙ Ο ΧΑΡΟΣ...ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ ΟΛΑ ΘΕΜΑ ΤΥΧΗΣ ΧΑΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑΣ... ΓΙΑΤΙ ΤΡΕΧΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΣΙΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ..ΛΟΓΩ ΑΓΑΠΗΣ..ΠΟΥ ΔΙΔΑΞΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ?ΟΧΙ .ΛΟΓΩ ΘΝΗΤΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ  ΦΟΒΟΥ..ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ.. ΑΝ ΕΙΧΑΜΕ ΤΗ ΡΩΜΑΛΕΩΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΤΗ ΜΗΔΑΜΙΝΟΤΗΤΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ..ΟΠΩΣ ΟΙ ΣΑΜΟΥΡΑΙ ΑΣ ΠΟΥΜΕ Η ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ....Η ΑΝ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΑΘΑΝΑΤΟΙ..ΔΕΝ ΘΑ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΑΝ ΚΑΝΕΝΑΝ ΘΕΟ.. ΟΠΩΣ ΕΙΠΕ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ...