Η ΑΒΥΣΣΟΣ

Οταν ατενιζεις πολύ ωρα την αβυσσο,τοτε κ η αβυσσος θα κοιταξει την ψυχη σου…Νιτσε

.  .οταν λοιπον το μονο που κοιταζεις καθημερινα είναι τα προβληματα σου,την αρνητικοτητα αυτου του κοσμου..τη ματαιοτητα του,το κακο που συντελειται καθημερινα σε αυτόν,κ είναι τεραστιο,ατελειωτο…ο ηθικος ξεπεσμος,η απωλεια αξιων,ακομα κ όταν φιλοσοφεις πολύ.γιατι η φιλοσοφια δε είναι τιποτα άλλο παρα το υπαρξιακο προβλημα του θανατου,απτην αρχαιοτητα ως τωρα,κ την ψευτικη ευρεση ενός νοηματος σε αυτή τη χρονικη στιγμη  που λεγεται ζωη,δε σου μενει τιποτα άλλο παρα ένα βασανιστικο υπολοιπο της.

οι νεοι δε βλεπουν το κατηφορο του βουνου γιατι ακομα το ανεβαινουν.εκει οφειλεται η νεοτητα τους ,η ενεργεια τους κ η χαρα τους.κοιτω 30 χρονια το κενο της αβυσσου ολημερις κ ολονυχτις.τα συναισθηματα νεκρωνονται,η αδεια βασανιστικη καταθλιψη παιρνει τη θεση τους,κ τα κανει όλα βαρια κ ασηκωτα.η ψυχρη λογικη τα εκμηδενιζει όλα,ξερεις ότι ένα ηλιοβασιλεμα είναι ψευτικο,είναι απλα παιχνιδια του ηλιου,σταματας να κοιτας τα αστερια του ουρανου γιατι τωρα είναι μακρινοι ηλιοι οι πλανητες,

η εξηγηση της φυσης απομυθοποιησε τα παντα κ χασαν τη μαγεια τους.ενα παιδι που παιζει δε εχει συνηδειση του θανατου όπως ενας ενηλικας.απλα βλεπει και χαιρεται.το μυστηριο κ το μεγαλειο της φυσης,γευεται τα παντα ,τα συνοδευει η αθωοτητα,η εμφυτη καλοσυνη τους,κ γιαυτο όπως λεγεται τα παιδια είναι ευλογημενα και πολλοι αναπολουνε τα παιδικα τους χρονια..οταν όμως μενεις για παντα παιδι,ποναει τρομερα..πιστεψτε με..

30 χρονια  λοιπον χωρις γελιο,χωρις κατι καλο να τυχει,χωρις να πραγματοποιηθει ουτε ιχνος των καταπιεσμενων ονειρων σου,εχωντας το γεννετικο υλικο κ τη καταθλιπτικη προδιαθεση,αν δε κ το περιβαλλον είναι καταθλιπτικο?κ η τυχη είναι μονο για τους τυχερους?καηεκες φιλε μου..εγινες ένα με την αβυσσο κ ο ανθρωπος δε μπορει να ζησει παρεα της.

αγωνιζεσαι με νυχια κ με δοντια να τξς ξεφυγεις,ανεβαινεις 2 μετρα,10,20,κ ξαφνικα το μυαλο σου κ τα αισθηματα σου σε ξαναριχνουν βαθυτερα κ σε γκρεμιζουν

.αδειαζεις από ψυχικη δυναμη,γινεσαι σα αφρατο κλαδακι που σπαει με μια σταγονα νερου,κ αντι να ζησεις σερνεσαι ζωντανος νεκρος.ακομα χειροτερα δηλ κ απτον ιδιον τον θανατο.

γινεσαι ανημπορος,περιμενεις δια μαγειας κατι να σε σωσει η καποιον,αλλα αυτό το κατι υπαρχει μονο στα παραμυθια,κ ο καποιος δε βρισκεται ποτε γιατι τον απωθεις ,φοβαταται τη κατασταση σου,είναι ταμπου τα ψυχολογικα..που στη πραγματικοτητα ολοι εχουν..αλλα θελετε να μαθετε κατι?υποστηριζω με πιστη,ότι οι λογικοι ανθρωποι είναι στα ψυχιατρεια κ στα τρελλαδικα ενώ οι ψυχοπαθεις είναι εξω από αυτά καθημερινα στους δρομους..

εξαλλου κοιτα την ιστορια .η μεγαλοσυνη συνδεεται αρρηκτα με τη καταθλιψη κ ολα τα μεγαλα πνευματα κ οι ανθρωπιστες του κοσμου ηταν καταθλιπτικα..δε διακατεχομαι απο μανια μεγαλοσυνης αλλα απλα ετσι λεει η ιστορια..

THE CROW