Victims, Aren't We All?

Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας σα μια σειρά κεράκια αναμένα — χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια. Η περασμένες μέρες πίσω μένουν, μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων· τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη, κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά. Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των, και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι. Εμπρός κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά. Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει, τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν. Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ

 Και ορκιζότανε στα φοβερά νερά της Στύγας πως ποτέ του δεν κοιμήθηκε θνητή ή ξένη. Ύστερα πιάστηκε να της εξηγήσει το λεπτό σημείο της ιστορίας. Της έλεγε δηλαδή πως κάποτε συμβαίνει κάτω στη γης και μερικές γυναίκες συναντούν το διαλεχτό έρωτα και το διαλεχτό άντρα. Γιατί μη νομίζεις! Την εβεβαίωνε με την πρωτοθεϊκή του πείρα. Οι περισσότεροι άνθρωποι ζευγαρώνουν καθώς τα βοσκήματα. Δεν αγκαλιάζουνται, μόνε κουτουλιούνται και μπουγεύουνται. Πολύ σπανίως όμως τυχαίνει να γίνει κι εκείνο που δε γίνεται. Γιατί μια φορά στα τόσα χρόνια η γυναίκα ανταμώνει τον άντρα και τον έρωτα. Μια φορά στα τόσα χρόνια. Ο δυνατός εραστής διαλύνει τη γυναίκα σε κβάντα ενέργειας και σε κβάντα Συντέλειας. Και είναι δυνατός, όχι τόσο με την έννοια τη μυϊκή, όσο σαν βούληση και σαν οργάνωση. Ο δυνατός εραστής διαμελίζει σε χίλια κομμάτια τη νύχτα και το παράδομα της γυναίκας. Σφεντονίζει το σώμα της, και το καρφώνει στα διαμαντένια καρφιά των άστρων.» Τότες η Ήρα του ζήτησε να της εξηγήσει, τι σημαίνει ...

. Μιαρές ασήμαντες λεπτομέρειες που καθορίζουν σιγά – σιγά τη ζωή σου. Ποια ζωή σου; Φιλοδοξίες, έρωτες, ενοχές, πανάρχαια χρέη σπατάλησαν τη ζωή σου. Τι έμεινε; Η στάχτη των περασμένων κάθεται στα έπιπλα, θολώνει τα τζάμια, τους καθρέπτες και πάνω τους γράφω καμιά φορά τα ονόματα εκείνων που έφυγαν. Και άλλοτε στέκομαι στο παράθυρο και κοιτάζω τους περαστικούς, να πηγαίνουν στην λήθη. Οι γυναίκες κλαίνε θυμούμενες τα ψιθυρισμένα λόγια από παλιά ειδύλλια. Όλο ψάχνουμε απεγνωσμένα να βρούμε έναν δρόμο. Για να πάμε που; Λοιπόν, πού ζήσαμε; Ούτε εδώ, ούτε εκεί. Φτηνά ξενοδοχεία σε μακρινές συνοικίες. Με τα τραχωματικά λαμπιόνια, τους βρώμικους νιπτήρες. Όπου πάνω τους ακούμπησαν και έκλαψαν ανύποπτοι ακόμα μελλοντικοί δολοφόνοι, οι αυτόχειρες. Μια νύχτα του καλοκαιριού, παιδί ακόμα, βγήκα από το σπίτι και ξάπλωσα στον κήπο. Και όπως κοίταξα τον ουρανό, Θεέ μου! Τι απεραντοσύνη; Πόσα άστρα! Με έπιασε πανικός. Από τότε ξέρω πως δεν θα προφτάσω...

 ΣΤΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΠΑΙΖΕΙ Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΟΜΑΔΑ..ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ....ΔΕΝ ΡΙΧΝΩ ΜΑΤΙΑ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΓΚΟΛ... ΟΝΤΑΣ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΘΡΥΛΑΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΓΕΙΤΟΝΑΣ ΓΕΡΟΣ ΤΩΡΑ ΣΤΑ 90 ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙ....ΕΓΙΝΑ ΘΡΥΛΕΩΝ..ΕΚΛΑΙΓΑ ΜΙΚΡΟΣ ΟΤΑΝ ΧΑΝΑΜΕ ΚΑΘΩΣ ΕΙΧΑ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ ΜΕ ΤΟ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ.... ΕΝΑ ΠΑΘΟΣ ΧΑΜΕΝΟ ΚΑΙ ΑΥΤΟ...ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΠΙΑ ΕΝΤΥΠΩΣΗ....ΕΓΩ Ο ΥΠΕΡΟΠΑΔΟΣ ΤΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ... ΣΑ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ..ΕΙΧΑΜΕ ΟΛΟΙ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ,ΝΑ ΣΗΚΩΣΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΚΟΥΠΑ.... ΤΟ ΚΑΝΑΜΕ ΠΡΙΝ ΛΙΓΑ ΧΡΟΝΙΑ.ΕΒΛΕΠΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ ΔΕ ΤΟ ΧΑΡΗΚΑ ΕΝΩ ΑΛΛΟΤΕ ΘΑ ΕΚΑΝΑ ΣΑ ΤΡΕΛΛΟΣ...ΓΙΑΤΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΒΔΟΜΑΔΑ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ 2-3 ΗΜΕΡΩΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΤΟ ΠΑΤΕΡΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ.. ΟΥΤΕ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΗΣΕ Η ΖΩΗ ΝΑ ΖΗΣΩ ..ΝΑ ΒΓΑΛΩ ΛΙΓΗ ΑΥΤΟΛΥΠΗΣΗ Η ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΑΤΥΧΟΥ.... ΟΛΥΜΠΙΑΚΑΡΑ ΛΟΙΠΟΝ....

  Από  mr zermen   -  Ιανουαρίου 28, 2016 Κάποτε κλήθηκε ο Ιπποκράτης στα Άβδηρα να εξετάσει για τρέλα τον Δημόκριτο, διότι υπήρχαν παράπονα για αυτόν ότι δεν φέρεται φυσιολογικά, και ότι γελάει με παράξενο τρόπο, κάθε φορά που αντίκριζε ανθρώπους. Ακολουθεί μέρος της «εξέτασης». Ιπποκράτης: Λέγε στο όνομα των Θεών, μήπως λοιπόν όλος ο κόσμος νοσεί χωρίς να το αντιλαμβάνεται και δε μπορεί να ζητήσει από πουθενά βοήθεια για θεραπεία, γιατί τι θα υπήρχε πέρα από αυτόν; Δημόκριτος: Υπάρχουν άπειροι κόσμοι Ιπποκράτη και μη παίρνεις για τόσο λίγη και μικρή τη φύση που έχει τόσο πλούτο. Ιπποκράτης: Αλλά αυτά Δημόκριτε, θα τα διδάξεις άλλη στιγμή πιο κατάλληλη, γιατί τώρα φοβάμαι μήπως και για το άπειρο ακόμη συζητώντας αρχίσεις να γελάς. Τώρα όμως ξέρε πως θα δώσεις λόγο στον κόσμο για το γέλιο σου. Εκείνος τότε με κοίταξε έντονα και είπε: «Εσύ νομίζεις πως δύο είναι οι αιτίες του γέλιου μου, τα καλά και τα άσχημα. Εγώ όμως γελώ με ένα μόνο, τον άνθρωπο, τον γεμάτο ανοησία...

  Από  mr zermen   -  Δεκεμβρίου 10, 2013 Α Ρ Ε Τ Η ΑΕΙ ΡΕΟΥΣΑ, ΑΕΙΡΉΤΗ, ΑΙΡΕΤΗ(Εκ εκτή) (Κρατύλος 415d) Σήμερον η λέξις  ΑΡΕΤΗ  εξωστρακίσθη εντέχνως από το λεξιλόγιον των Ελλήνων με την δέουσαν επιμέλειαν. Η  λ ή θ η  σκοπίμως έρριψε τον πέπλον της εις την μέγιστην ταύτην έννοιαν  των Ελλήνων, προκειμένου μαζί με την σημασίαν της να εξοβελισθή και μέγα μέρος της φιλοσοφίας των προγόνων μας. Το θέμα της "αρετής" είναι τεραστίων διαστάσεων και καταλαμβάνει μέγα μέρος της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας. Το μέγεθος της σημασίας της προσεγγίζεται είς ύψιστον βαθμόν από τον Πλάτωνα εις την " Πολιτείαν " ή " Περί δικαίου Πολιτικός " και οι επιμέρους ιδιότητες της αναλύονται εις πολλούς διαλόγους,  ώστε ο ερευνητής να μή ευρίσκεται εις την  π λ ά ν η ν ενός αναποδείκτου δόγματος περί " ηθικής ", " πίστεως " και " αγάπης " , αλλά ενώπιον συγκεκριμένων ιδιοτήτων, τας οποίας οφείλει να ελέγχη και να μελετά διαρκώς με αρχήν τα ¨ ΧΡΥΣΑ ΕΠ...

 Συγχώρα με που στα λέω, αλλά για μένα όλα αυτά είναι  ανόητα πράγματα που με κάνουν να θλίβομαι για τη  μικρότητα των ανθρώπων, που με κάνουν να γελώ για  το μεγαλείο της αφέλειάς τους.  Δεν μπορεί ο άνθρωπος ακόμα, ν’ απαντήσει σε τέ τοιου είδους ερωτήματα γιατί δεν έχει τα κατάλληλα  εργαλεία για να αντιληφθεί την ολότητα της ζωής. Φα ντάσου ένα μικρόβιο στο στομάχι σου να αναρωτιέται  ποιος είναι ο άνθρωπος που ζει μέσα του; Θέλει να σε  γνωρίσει ρε παιδί μου αυτό το μικρόβιο προσωπικά…  Έτσι γουστάρει… Μπορεί να σε δει για να σε γνωρί σει; Η απάντηση είναι όχι!  Έστω ότι το βγάζεις από  το στομάχι σου αυτό το ανήσυχο μικρόβιο και το βά ζεις στο τραπέζι και στέκεσαι απέναντί του και του λες:  «Να δες με εγώ είμαι ο Άνθρωπος». Θα σε δει; Θα σε  καταλάβει; Όχι! Αφού δεν έχει μάτια να σε δει, αυτιά  να σε ακούσει, μύτη να σε μυρίσει, χέρια να σε πιάσει,  νόηση να σε καταλάβει! Δεν έχει τα κατάλληλα όργανα  ...

 ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΠΑΙΖΑ ΜΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΝΟΙΩΣΑ ΠΟΣΟ ΦΡΙΧΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ- ΚΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΞΑΦΝΙΚΑ ΕΝΟΙΩΣΑ ΠΟΣΟ ΦΡΙΚΤΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟ.... ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΑΝΑΛΟΓΙΣΤΗΚΑ ΠΟΣΟ ΦΡΙΧΤΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ... ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΕΝΟΙΩΣΑ ΠΟΣΟ ΦΡΙΧΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΓΗΡΑΤΕΙΑ.... ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΕΝΟΙΩΣΑ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΝΑ ΦΟΒΑΣΑΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ  ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΕΝΟΙΩΣΑ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΝΑ ΦΟΒΑΣΑΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΦΟΒΑΣΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ.. ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΕΝΟΙΩΣΑ ΠΟΣΟ ΦΡΙΧΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ... THE CROW

  Αν θέλεις να λέγεσαι ἄνθρωπος δὲν θὰ πάψεις οὔτε στιγμὴ ν' ἀγωνίζεσαι γιὰ τὴν εἰρήνη καὶ γιὰ τὸ δίκιο. Θὰ βγεῖς στοὺς δρόμους, θὰ φωνάξεις, τὰ χείλια σου θὰ ματώσουν ἀπ' τὶς φωνές τὸ πρόσωπό σου θὰ ματώσει ἀπὸ τὶς σφαῖρες -μὰ οὔτε βήμα πίσω. Κάθε κραυγή σου μιὰ πετριὰ στὰ τζάμια τῶν πολεμοκάπηλων κάθε χειρονομία σου σὰ νὰ γκρεμίζεις τὴν ἀδικία. [...] Αν θέλεις νὰ λέγεσαι ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ χρειαστεῖ ν' ἀφίσεις τὴ μάνα σου, τὴν ἀγαπημένη ἢ τὸ παιδί σου. Δὲ θὰ διστάσεις. Θ᾿ ἀπαρνηθεῖς τὴ λάμπα σου καὶ τὸ ψωμί σου θ᾽ ἀπαρνηθεῖς τὴ βραδινή ξεκούραση στὸ σπιτικό κατώφλι γιὰ τὸν τραχὺ δρόμο που πάει στὸ αὔριο. Μπροστὰ σὲ τίποτα δὲ θὰ δειλιάσεις κι οὔτε θὰ φοβηθεῖς. Τὸ ξέρω, εἶναι ὅμορφο ν᾿ ἀκοῦς μιὰ φυσαρμόνικα τὸ βράδι, νὰ κοιτᾶς ἔν᾿ ἄστρο, νὰ ὀνειρεύεσαι εἶναι όμορφο σκυμένος πάνω ἀπ᾿ τὸ κόκκινο στόμα τῆς ἀγάπης σου νὰ τὴν ἀκοῦς νὰ σοῦ λέει τὰ ὄνειρά της γιὰ τὸ μέλλον. Μὰ ἐσὺ πρέπει νὰ τ᾿ ἀποχαιρετήσεις ὅλ᾽ αὐτὰ καὶ νὰ ξεκινήσεις γιατὶ ἐσὺ εἶσαι ὑπεύθυνος γιὰ ὅλες τις φυσαρμό...

  « Εξάλλου σήμερα, σχεδόν όλοι οι ικανοί άνθρωποι  φοβούνται τρομερά να μην γελοιοποιηθούν και είναι δυστυχισμένοι εξαιτίας αυτού» (Αδελφοί Καραμάζοφ).

 

 ΕΤΣΙ ΑΚΡΙΒΩΣ Η ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ....ΛΕΝΕ ΟΤΙ Ο ΚΑΜΥ ΕΙΧΕ ΑΠΤΙΣ ΠΙΟ ΜΑΥΡΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ..ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΑΝ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗ ΠΑΝΟΥΚΛΑ Η ΤΟΝ ΞΕΝΟ...ΚΙΑΛΛΑ.. ΚΙ ΟΜΩΣ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΤΟΝ ΕΧΩ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΤΑ ΠΟΛΛΟΥ..ΟΧΙ ΟΤΙ ΣΥΓΚΡΙΝΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΣΥΓΡΑΦΕΑ ΦΙΛΟΣΟΦΟ ..ΑΠΛΑ ΒΡΗΚΑ ΠΟΛΛΑ ΚΟΙΝΑ ΣΤΑ ΓΡΑΠΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΤΟΥ... ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΣΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΣΥΓΡΑΦΕΑΣ ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΟΤΙ ΠΙΣΤΕΥΕΣ Η ΟΠΟΥ ΣΕ ΕΧΕΙ ΟΔΗΓΗΣΕΙ Η ΣΚΕΨΗ ΣΟΥ...ΕΤΣΙ ΕΓΙΝΕ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΜΙ ΔΕΝ ΘΕΩΡΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΕΥΦΥΙΗ ΑΝ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΤΟ ΜΕΣΟ ΟΡΟ..ΔΕΝ ΤΟΝ ΘΕΩΡΩ ΚΑΝ ΕΞΥΠΝΟ..ΑΛΛΑ ΤΟΝ ΘΕΩΡΩ ΙΚΑΝΟ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΤΑ ΑΝΑΛΥΕΙ ΝΑ ΤΑ ΕΠΕΞΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΑΣΧΕΤΑ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΛΥΣΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ Η ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΠΑΝΩ ΑΠΤΗΝ ΖΩΗ ΗΤΑΝ Η ΓΝΩΣΗ ΩΣΠΟΥ ΞΕΧΑΣΑ ΝΑ ΖΗΣΩ..ΕΜΦΥΤΟ ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΑΝΕΞΑΝΤΛΗΤΗΣ ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑΣ..ΑΛΛΑ ΟΠΩΣ ΕΧΕΙ ΠΕΙ ΑΛΛΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΙ ΠΤΩΧΟΙ ΤΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ Η ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ ΑΛΛΟΣ ΑΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ ΠΟΛΥ ΩΡΑ ΤΗΝ ΑΒΥΣΣΟ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΘΑ ΚΟΙΤΑΞΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ Η ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ Ο ΑΠΛΟΣ...

Ο  Δημήτρης Λιαντίνης προσφέρει έναν καθρέφτη με τον οποίο παρατηρούμε τον σκοπό της ύπαρξής μας. Η φιλοσοφία του Δημήτρη Λιαντίνη είναι ένα κάλεσμα στην αυθεντικότητα, σε μια ζωή που χούμε σε αρμονία με τον φυσικό κόσμο, όπου αποδεχόμαστε την πραγματικότητα του θανάτου, αγαπάμε την ομορφιά της ζωής και επιδιώκουμε τη γνώση και την αλήθεια. Τα λόγια του μας προκαλούν να επανεξετάσουμε τις πεποιθήσεις μας, να ζήσουμε με πάθος και να αντιμετωπίσουμε το αναπόφευκτο με θάρρος. Μέσα από το έργο του, ο Λιαντίνης μας προσφέρει όχι απλώς μια φιλοσοφία, αλλά έναν τρόπο ζωής, έναν τρόπο που έχει βαθιές ρίζες στη σοφία των αρχαίων και στις σκληρές αλήθειές της ύπαρξής μας. 14 αποφθέγματα του Δημήτρη Λιαντίνη «Στον καθρέφτη της φιλοσοφίας, βλέπουμε το πρόσωπο της ίδιας μας της ύπαρξης.» «Όποιος πιστεύει στο θεό, έχει μέσα του ένα νεκρό θεό. Όποιος δεν πιστεύει στο θεό, έχει μέσα του ένα νεκρό άνθρωπο. Όποιος πιστεύει αλλά και δεν πιστεύει στο θεό, έχει μέσα του ζωντανό το νόμο της φύσης. Απλά,...

 ΘΥΜΑΜΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ,ΕΙΜΑΙ ΤΥΧΕΡΟΣ... ΠΟΥ ΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ ΣΕ ΑΠΕΙΡΟΥΣ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΥΣ ΤΟΠΙΚΩΝ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΚΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΡΕΛΛΟ ΣΥΜΠΑΝ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΕΙΡΕΣ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ ΠΟΣΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ...ΕΙΧ Α ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΣΩ ΝΑ ΤΟΝ ΖΗΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ...ΑΓΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ,ΠΙΟ ΑΓΙΟΣ ΑΠΟ ΠΟΛΛΟΥΣ ΡΑΣΟΦΟΡΟΥΣ.. ΤΟΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΘΡΗΣΚΕΙΟΣ ΚΑΘΩΣ  ΗΤΑΝΕ ΝΑ ΜΕΤΕΧΕΙ ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙ ΣΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ...ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΣΕ Η ΚΑΤΙ ΔΕ ΤΟΥ ΠΗΓΑΙΝΕ ΚΑΛΑ ΝΑ ΤΑ ΒΑΖΕΙ ΜΕ ΤΑ ΔΑΙΜΟΝΙΑ......ΦΥΓΕ ΔΑΙΜΟΝΑ ΦΩΝΑΖΕ Η ΑΧ ΔΑΙΜΟΝΑ ΔΕ ΘΑ ΣΟΥ ΠΕΡΑΣΕΙ ..ΚΑΙ ΣΧΕΔΟΝ ΠΑΝΤΑ ΔΕ ΤΟΥ ΠΕΡΝΑΓΕ... ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΠΟΣΟ ΕΥΚΟΛΟΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΔΙΝΕΙΣ ΜΑΧΕΣ ΜΕ ΔΑΙΜΟΝΙΑ ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΤΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΛΟΓΙΣΜΟΥ... ΒΕΒΑΙΑ ΚΑΠΟΙΟΙ ΘΑ ΛΕΝΕ ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΔΑΙΜΟΝΙΑ ..ΑΛΛΑ  ΑΝ ΤΟ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΘΑ ΚΑΤΑΚΡΗΜΝΙΣΟΥΜΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΡΘΟΛΟΓΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΑΠΟΛΥΤΟ ..ΜΙΣΗΤΟ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΔΟΓΜΑΤ...

  ΕΚΛΕΙΣΑ ΕΝΑΝ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΣΤΟ ΦΜ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ..ΜΟΥ ΗΡΘΕ ΜΕΙΛ-Ο ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΣΑΣ ΕΧΕΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΤΕΙ ΓΙΑ ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ...... ΜΑΛΟΝ ΚΑΙ ΕΓΩ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΠΩΣ ΕΧΩ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΤΕΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΠΟΙΟΝ ..ΤΗ ΜΟΙΡΑ ..ΤΟ ΘΕΟ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ...ΓΙΑ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ!! ΑΥΤΟ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΡΑΓΕ ΚΑΙ ΜΕΙΣ?ΕΝΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ Η ΜΙΑ ΜΗΧΑΝΗ ΠΡΟΓΡΑΜΑΤΙΣΜΕΝΗ ΓΙΑ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ? ΟΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗ ΜΟΙΡΑ ΜΑΣ?ΚΑΠΟΙΟΙ ΘΑ ΠΟΥΝ ΝΑΙ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΥΠΟΣΕΙΝΗΔΗΤΟΥ..ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ΠΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟΒΟΥΛΟΙ.... ΚΑΙ ΕΓΩ ΡΩΤΑΩ ΠΟΣΟΙ ΑΠΟ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΟ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΜΑΣ Η ΑΣΕΙΝΗΔΗΤΟ ?ΣΧΕΔΟΝ ΚΑΝΕΙΣ...

Πρόκειται για τον συγκλονιστικό μονόλογο του Γάλλου δικηγόρου Ζαν-Μπατίστ Κλαμάνς, ευχαριστημένου του ίδιου από τον εαυτό του, από τη  ζωή και την επιφανειακή ηθική του θωράκιση απέναντι στην ανελέητη ρουτίνα  της καθημερινότητας,που συνθλίβει ψυχές και κορμιά άλλων …όχι εκείνου, διότι εκείνος έχει  αναπτύξει μια θεατρινίστικη προσαρμοστικότητα, που ξεπερνώντας τα όρια του ηθικοφανούς και παθητικού χαμαιλεοντισμού,στον οποίο εκπαιδεύεται ο τυπικός σύγχρονος μέσος δυτικός, καταφεύγει,για να επιβιώσει στο να  τρέφει την (μικρο)αστική ματαιοδοξία του με τις συμφορές των άλλων….αυτά ώσπου μια νύχτα,ο τέλειος αυτός τύπος,το πρότυπο έξυπνου, δραστήριου , κυρίως μη ανέντιμου λευκού και χορτασμένου,  αφήνει μια γυναίκα να πέσει στα νερά του ποταμού, χωρίς να κάνει τίποτα, αυτός ο μέχρι πρότινος τόσο σπλαχνικός ! Γιατί, πώς, τι του συνέβη; Τι ψυχή είχε χτίσει όλα αυτά τα χρόνια της μεγαλοστομίας του ο κίβδηλος φιλάνθρωπος; Από πού ξεπήδησαν και ποια εμπόδια στην κρίσιμη ...

Στην ταινία «Ο κήπος του Γιάλομ: η φιλοσοφία μιας ζωής», που θα βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 11 Δεκεμβρίου, ο κορυφαίος ψυχοθεραπευτής αυτοαναλύεται και αυτοβιογραφείται.  Κεντρικοί ήρωες, με τη σειρά, ο μετανάστης παντοπώλης πατέρας του, η «δύσκολη» μητέρα του, η επί 60 χρόνια γυναίκα του Μέριλιν Koenic (επίσης συγγραφέας και ακαδημαϊκός), τα τέσσερα παιδιά του, τα εγγόνια του και οι σχέσεις ανάμεσα σε όλους αυτούς.  Σαν να προσπαθεί να «διδάξει» - αυτήν τη φορά μέσα από το παράδειγμα της δικής του ζωής. Γιος Ρωσοεβραίων στην Αμερική του ’30, ο Irvin Yalom μεγάλωσε σε μια γειτονιά μαύρων στην Ουάσιγκτον. Επειδή εκείνη η περιοχή της πόλης δεν ήταν ασφαλής για υπαίθριο παιχνίδι, πήγαινε συχνά με το ποδήλατό του στη δημόσια βιβλιοθήκη, όπου βυθιζόταν στην ανάγνωση.  Ως εκπαιδευόμενος στο Johns Hopkins γρήγορα απέρριψε την ψυχανάλυση και τη βιολογική ψυχολογία ως ανεπαρκείς θεωρίες και ξεκίνησε τη φιλοσοφική αναζήτησή του και την έρευνά του στον τομέα της υπαρξια...

«”Πιστεύεις στο θεό; Glaubst du an Gott?“ Αυτή είναι η ξακουστή Ερώτηση της Μαργαρίτας*. Το βάρος και την αξία της, που την έκαμαν οδηγητική για τη μέθοδο έρευνας του προβλήματος του θεού από τη σκοπιά της επιστήμης, η ερώτηση τα οφείλει στην απόκριση κυρίως που έδωκε ο Φάουστ. Με άλλα λόγια είναι, όχι η ερώτηση της Μαργαρίτας αλλά η απόκριση του Φάουστ που γεννά το βαθύπλουτο του προβλήματος. Παρόμοια, όπως είναι, όχι ο έρωτας του Δία για τη Λήδα στον Ευρώτα που γέννησε την αθάνατη Ιλιάδα, αλλά η Ελένη. Η απάντηση, δηλαδή, που έδωκε η Λήδα στον έρωτα του Δία. Ποιος τολμάει να ειπεί πιστεύω στο θεό; Ποιος τολμάει να ειπεί δεν πιστεύω στο θεό;** Έτσι αποκρίθηκε ο Φάουστ στην ερώτηση της Μαργαρίτας. Η θέση αυτή ανθρώπινα συνιστά τη μόνη δυνατή απόκριση που μπορεί να δοθεί στο ερώτημα. Είναι η απόκριση, σύμφωνα με τη Λογική επιστήμη, που καταργώντας την αρχή της αντίφασης δέχεται το τρίτο, καθώς αλληλοαναιρεί το πρώτο και το δεύτερο. Όπως έδειξε και στη Φυσική εντελώς πρόσφατα η αρχή της ...

 ΠΟΣΟ ΑΓΩΝΙΣΤΗΚΑ ΠΡΙΝ ΛΥΓΙΣΩ.....

  Καποτε μου ειπανε...(καλα δε εχεις καθολου εγωισμο πανω σου?να συνελθεις λιγο?) Τι να απαντουσα...συνειδητοποιησα οτι αυτος μου το πε που τον θεωρουσα και σκεπτομενο..δεν  ειχε ιδεα απο καταθλιψη....βαρια,κλινικη,καταθλιψη,οταν σε κανει μη λειτουργικο και ποναει ολο το σωμα..οταν δειαρκει δεκαετιες και σα το μαρτυριο της σταγονας  σε αποδυναμωνει εντελως μετατρεπωντας σε σε αβουλο ον,χωρις ικμαδα θελησης μεσα σου,σε αδυναμο αφρατο κλαδακι ετοιμο να σπασεις με το παραμικρο αερακι...η πεταγμα εντομου διπλα σου.. Η  καταθλιψη δεν εχει πατο...εχω γνωρισει βαθη ατελειωτα σε αυτην που συνεχως  ανακαλυπτω νεα,οποιος δεν την εχει ζησει ολοκληρωτικα σαν παραιτηση απτην ζωη,σαν κανενα στοχο η σκοπο,σαν ματαιοτητα σε ολα,σαν να θες χιλιαδες μερες καθημερινες και ολημερις να κλαις αλλα δεν βγαινει δακρυ,οταν δεν εχεις νοιωσει ολα τα σωματικα ακραια βασανιστηρια που προκαλει δεν ξερεις τι σημαινει καταθλιψη... Οταν ειναι χρονια πολλα εισαι συνεχως μεσα σε εναν ταφο θαμενος...