Συγχώρα με που στα λέω, αλλά για μένα όλα αυτά είναι ανόητα πράγματα που με κάνουν να θλίβομαι για τη μικρότητα των ανθρώπων, που με κάνουν να γελώ για το μεγαλείο της αφέλειάς τους. Δεν μπορεί ο άνθρωπος ακόμα, ν’ απαντήσει σε τέ τοιου είδους ερωτήματα γιατί δεν έχει τα κατάλληλα εργαλεία για να αντιληφθεί την ολότητα της ζωής. Φα ντάσου ένα μικρόβιο στο στομάχι σου να αναρωτιέται ποιος είναι ο άνθρωπος που ζει μέσα του; Θέλει να σε γνωρίσει ρε παιδί μου αυτό το μικρόβιο προσωπικά… Έτσι γουστάρει… Μπορεί να σε δει για να σε γνωρί σει; Η απάντηση είναι όχι! Έστω ότι το βγάζεις από το στομάχι σου αυτό το ανήσυχο μικρόβιο και το βά ζεις στο τραπέζι και στέκεσαι απέναντί του και του λες: «Να δες με εγώ είμαι ο Άνθρωπος». Θα σε δει; Θα σε καταλάβει; Όχι! Αφού δεν έχει μάτια να σε δει, αυτιά να σε ακούσει, μύτη να σε μυρίσει, χέρια να σε πιάσει, νόηση να σε καταλάβει! Δεν έχει τα κατάλληλα όργανα ...
ναι...ετσι λενε οι τω παιζοντας απανταχου γκουρου....η οι οπαδοι της θετικης σκεψης... αντε ρωτα αυτους που ειναι στα γεματα τα νοσκομεια ειναι αληθεια...?αντε ρωτα αυτους που πεθαινουν απο τους πολεμους που μαστιζουν αυτη τη στιγμη τη γη ειναι αληθεια?ρωτα τα παιδακια που γινονται χιλια κοματια απτις εξυπνες βομβες των ιασραηλιτων η των αμερικανων η απλα να τους το αναφερεις ..οχι να τους ρωτησεις... ξερω πλατιαζω.λαικιζω ειμαι πολυ πεζος ..ολοι αυτοι πεθαινουν η βασανιζονται για ετσι πρεπει το καρμα....θα εξελιχθουν στις αλλες ζωες....γινονται αγγελλακια στο ουρανο...κτλκτλ.... αντε να τους πεις οτι η μονη ζωη που θα ζησουν ποτε ειναι αυτη εδω και καμια αλλη.....ειμαστε ερμαια της τυχης.....απλα ζωα με νοημοσυνη...... οσο υπαρχει αρρωστεια δυστυχια θανατος στο κοσμο δε θα ειμαστε ποτε ελευθεροι.....ειναι απλο....αρα η ελευθερια ειναι ουτοπια και θα παραμεινει, εκτος αν η επιστημη βρει το ελιξηριο της ατρωτοτητας και της αθανασιας.....
ΕΤΣΙ ΑΚΡΙΒΩΣ Η ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ....ΛΕΝΕ ΟΤΙ Ο ΚΑΜΥ ΕΙΧΕ ΑΠΤΙΣ ΠΙΟ ΜΑΥΡΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ..ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΑΝ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗ ΠΑΝΟΥΚΛΑ Η ΤΟΝ ΞΕΝΟ...ΚΙΑΛΛΑ.. ΚΙ ΟΜΩΣ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΤΟΝ ΕΧΩ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΤΑ ΠΟΛΛΟΥ..ΟΧΙ ΟΤΙ ΣΥΓΚΡΙΝΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΣΥΓΡΑΦΕΑ ΦΙΛΟΣΟΦΟ ..ΑΠΛΑ ΒΡΗΚΑ ΠΟΛΛΑ ΚΟΙΝΑ ΣΤΑ ΓΡΑΠΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΤΟΥ... ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΣΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΣΥΓΡΑΦΕΑΣ ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΟΤΙ ΠΙΣΤΕΥΕΣ Η ΟΠΟΥ ΣΕ ΕΧΕΙ ΟΔΗΓΗΣΕΙ Η ΣΚΕΨΗ ΣΟΥ...ΕΤΣΙ ΕΓΙΝΕ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΜΙ ΔΕΝ ΘΕΩΡΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΕΥΦΥΙΗ ΑΝ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΤΟ ΜΕΣΟ ΟΡΟ..ΔΕΝ ΤΟΝ ΘΕΩΡΩ ΚΑΝ ΕΞΥΠΝΟ..ΑΛΛΑ ΤΟΝ ΘΕΩΡΩ ΙΚΑΝΟ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΤΑ ΑΝΑΛΥΕΙ ΝΑ ΤΑ ΕΠΕΞΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΑΣΧΕΤΑ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΛΥΣΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ Η ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΠΑΝΩ ΑΠΤΗΝ ΖΩΗ ΗΤΑΝ Η ΓΝΩΣΗ ΩΣΠΟΥ ΞΕΧΑΣΑ ΝΑ ΖΗΣΩ..ΕΜΦΥΤΟ ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΑΝΕΞΑΝΤΛΗΤΗΣ ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑΣ..ΑΛΛΑ ΟΠΩΣ ΕΧΕΙ ΠΕΙ ΑΛΛΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΙ ΠΤΩΧΟΙ ΤΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ Η ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ ΑΛΛΟΣ ΑΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ ΠΟΛΥ ΩΡΑ ΤΗΝ ΑΒΥΣΣΟ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΘΑ ΚΟΙΤΑΞΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ Η ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ Ο ΑΠΛΟΣ...
Τρία μυρμήγκια συναπαντήθηκαν πάνω στην μύτη κάποιου, που ήταν ξαπλωμένος και κοιμότανε στον ήλιο. Κι αφού αλληλοχαιρετίστηκαν, καθένα σύμφωνα με τα έθιμα της φυλής του, στάθηκαν να κουβεντιάσουν. Το πρώτο μυρμήγκι είπε: «Αυτοί οι λόφοι κι οι πεδιάδες είναι οι πιο γυμνόκαρπες απ’ όσες έχω δει ποτές μου. Έψαχνα ολημερίς για ένα -οποιοδήποτε- σποράκι και δεν βρήκα τίποτα». Κι είπε το δεύτερο μυρμήγκι: «Κι εγώ τα ίδια, τίποτα δεν βρήκα, κι έφαγα κάθε γωνιά και ξέφωτο. Αυτή ‘ναι θαρρώ, εκείνη που λένε οι συμπατριώτες μου: Μαλακή και κινούμενη γη που σε δαύτη τίποτα δεν ξεφυτρώνει». Τότε, το τρίτο μυρμήγκι, σήκωσε το κεφάλι του και είπε: «Φίλοι μου, στεκόμαστε αυτή την στιγμή πάνω στην μύτη του Υπερμύρμηγκα, του πανίσχυρου και άπειρου Μυρμηγκιού, που το σώμα του είναι τόσο μεγάλο που εμείς να μην μπορούμε να το δούμε, που η σκιά του είναι τόση -σ’ απεραντοσύνη- που να μην μπορούμε να την σχεδιαγραφήσουμε, που η φωνή του είναι τόσο βροντερή που να μην μπορούμε να την ακούσουμε. Κι είναι αυτό...
ΘΥΜΑΜΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ,ΕΙΜΑΙ ΤΥΧΕΡΟΣ... ΠΟΥ ΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ ΣΕ ΑΠΕΙΡΟΥΣ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΥΣ ΤΟΠΙΚΩΝ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΚΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΡΕΛΛΟ ΣΥΜΠΑΝ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΕΙΡΕΣ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ ΠΟΣΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ...ΕΙΧ Α ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΣΩ ΝΑ ΤΟΝ ΖΗΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ...ΑΓΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ,ΠΙΟ ΑΓΙΟΣ ΑΠΟ ΠΟΛΛΟΥΣ ΡΑΣΟΦΟΡΟΥΣ.. ΤΟΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΘΡΗΣΚΕΙΟΣ ΚΑΘΩΣ ΗΤΑΝΕ ΝΑ ΜΕΤΕΧΕΙ ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙ ΣΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ...ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΣΕ Η ΚΑΤΙ ΔΕ ΤΟΥ ΠΗΓΑΙΝΕ ΚΑΛΑ ΝΑ ΤΑ ΒΑΖΕΙ ΜΕ ΤΑ ΔΑΙΜΟΝΙΑ......ΦΥΓΕ ΔΑΙΜΟΝΑ ΦΩΝΑΖΕ Η ΑΧ ΔΑΙΜΟΝΑ ΔΕ ΘΑ ΣΟΥ ΠΕΡΑΣΕΙ ..ΚΑΙ ΣΧΕΔΟΝ ΠΑΝΤΑ ΔΕ ΤΟΥ ΠΕΡΝΑΓΕ... ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΠΟΣΟ ΕΥΚΟΛΟΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΔΙΝΕΙΣ ΜΑΧΕΣ ΜΕ ΔΑΙΜΟΝΙΑ ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΤΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΛΟΓΙΣΜΟΥ... ΒΕΒΑΙΑ ΚΑΠΟΙΟΙ ΘΑ ΛΕΝΕ ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΔΑΙΜΟΝΙΑ ..ΑΛΛΑ ΑΝ ΤΟ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΘΑ ΚΑΤΑΚΡΗΜΝΙΣΟΥΜΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΡΘΟΛΟΓΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΑΠΟΛΥΤΟ ..ΜΙΣΗΤΟ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΔΟΓΜΑΤ...
Ο Δημήτρης Λιαντίνης προσφέρει έναν καθρέφτη με τον οποίο παρατηρούμε τον σκοπό της ύπαρξής μας. Η φιλοσοφία του Δημήτρη Λιαντίνη είναι ένα κάλεσμα στην αυθεντικότητα, σε μια ζωή που χούμε σε αρμονία με τον φυσικό κόσμο, όπου αποδεχόμαστε την πραγματικότητα του θανάτου, αγαπάμε την ομορφιά της ζωής και επιδιώκουμε τη γνώση και την αλήθεια. Τα λόγια του μας προκαλούν να επανεξετάσουμε τις πεποιθήσεις μας, να ζήσουμε με πάθος και να αντιμετωπίσουμε το αναπόφευκτο με θάρρος. Μέσα από το έργο του, ο Λιαντίνης μας προσφέρει όχι απλώς μια φιλοσοφία, αλλά έναν τρόπο ζωής, έναν τρόπο που έχει βαθιές ρίζες στη σοφία των αρχαίων και στις σκληρές αλήθειές της ύπαρξής μας. 14 αποφθέγματα του Δημήτρη Λιαντίνη «Στον καθρέφτη της φιλοσοφίας, βλέπουμε το πρόσωπο της ίδιας μας της ύπαρξης.» «Όποιος πιστεύει στο θεό, έχει μέσα του ένα νεκρό θεό. Όποιος δεν πιστεύει στο θεό, έχει μέσα του ένα νεκρό άνθρωπο. Όποιος πιστεύει αλλά και δεν πιστεύει στο θεό, έχει μέσα του ζωντανό το νόμο της φύσης. Απλά,...
ΕΤΣΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΡΙΒΩΣ..ΦΥΛΑΚΗ ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΑΠΤΑ ΓΗΙΝΑ ΔΕΣΜΑ ΜΑΣ ΓΗΙΝΗ ΣΚΕΨΗ ...Η ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΦΥΛΑΚΗ ΜΕ ΤΙΣ ΤΟΣΕΣ ΑΝΤΙΞΟΟΤΗΤΕΣ..ΔΟΥΛΕΙΑ.ΣΠΙΤΙ.ΣΠΙΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ.... ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ Ο ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΔΙΑΛΕΓΕΙ Η ΤΟ ΡΙΧΝΕΙ ΣΤΗ ΛΟΤΑΡΙΑ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΦΥΓΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΚΩΜΑ...ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΡΟΛΟ ΟΥΤΕ Η ΑΞΙΑ ΟΥΤΕ Η ΜΟΡΦΩΣΗ ΟΥΤΕ Η ΗΛΙΚΙΑ...ΟΥΤΕ ΤΟ ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΖΗΣΕΙ Η ΕΙΣΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ Η ΛΥΠΗΜΕΝΟΣ...ΟΠΟΙΟΝ ΔΕΙΞΕΙ Η ΛΟΤΑΡΙΑ... ΑΥΤΟ ΛΕΓΕΤΑΙ ΡΩΤΩ ΤΟ ..ΘΕΟ ΚΑΙ ΟΣΟΥΣ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΟΥΛΗΣΗ..ΛΕΓΤΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΒΟΥΛΗΣΗΣ..?ΞΕΚΑΡΔΙΣΤΙΚΟ ΑΝ ΟΧΙ ΤΡΑΓΙΚΟ... ΟΤΑΝ ΠΕΡΠΑΤΑΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΣΑ ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΜΥΡΜΗΓΚΙΑ ΠΑΤΑΣ..?ΜΗΠΩΣ ΣΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΚΙΟΛΑΣ....ΟΧΙ....Ε ΕΤΣΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΜΕΙΣ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ... ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΔΕΝ ΑΝΑΡΩΤΙΕΤΑΙ ΚΑΝ Η Ο ΚΑΛΟΣ ΘΕΟΥΛΗΣ ΑΝ ΜΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ..ΘΑ ΕΙΧΕ ΚΑΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΕΞΑΙΑΤΙΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΑΛΛΑ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΣΕ ΣΥΝΘΛΙΒΕΙ...ΣΕ ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΝΟΙΑΞΕΙ ΤΙΠΟΤΑ....ΑΠΛΑ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ Η ΧΑΟΤΗΤΑ ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕ ΒΛΕΠΩ ΚΑΜΙΑ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΑΡΜΟΝΙΑ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΚΟΡΟΙΔΙΑ ΠΟΥ ΛΕΓΕ...
Καποτε μου ειπανε...(καλα δε εχεις καθολου εγωισμο πανω σου?να συνελθεις λιγο?) Τι να απαντουσα...συνειδητοποιησα οτι αυτος μου το πε που τον θεωρουσα και σκεπτομενο..δεν ειχε ιδεα απο καταθλιψη....βαρια,κλινικη,καταθλιψη,οταν σε κανει μη λειτουργικο και ποναει ολο το σωμα..οταν δειαρκει δεκαετιες και σα το μαρτυριο της σταγονας σε αποδυναμωνει εντελως μετατρεπωντας σε σε αβουλο ον,χωρις ικμαδα θελησης μεσα σου,σε αδυναμο αφρατο κλαδακι ετοιμο να σπασεις με το παραμικρο αερακι...η πεταγμα εντομου διπλα σου.. Η καταθλιψη δεν εχει πατο...εχω γνωρισει βαθη ατελειωτα σε αυτην που συνεχως ανακαλυπτω νεα,οποιος δεν την εχει ζησει ολοκληρωτικα σαν παραιτηση απτην ζωη,σαν κανενα στοχο η σκοπο,σαν ματαιοτητα σε ολα,σαν να θες χιλιαδες μερες καθημερινες και ολημερις να κλαις αλλα δεν βγαινει δακρυ,οταν δεν εχεις νοιωσει ολα τα σωματικα ακραια βασανιστηρια που προκαλει δεν ξερεις τι σημαινει καταθλιψη... Οταν ειναι χρονια πολλα εισαι συνεχως μεσα σε εναν ταφο θαμενος...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου