Victims, Aren't We All?

 

 

Η ΤΥΧΗ ΒΟΗΘΑΕΙ ΤΟΥΣ ..ΤΥΧΕΡΟΥΣ!!ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΛΟΙΠΟΝ  ΝΑ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΙ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗΡΟΙ.. ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΘΟΥΝ ΠΟΤΕ ΠΟΣΟ ΔΥΝΑΤΟΤΟΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ  ΑΤΥΧΟΙ... THE CROW

 Ο παράγοντας τύχη είναι καθοριστικός κ ουσιαστικός στην ζωή. Όπως οι εκφράσεις που ακούγονται καθημερινώς. αυτός είχε άστρο.. η αυτός είναι γκαντέμης.. η το χει η μοίρα του... Ζώντας σε ένα κόσμο ο οποίος διέπεται απτήν αρχή του χάους.. και τις φυσικομαθηματικές επιστήμες.. καθώς έχει καταριφθει κ η αιτιοκρατική σχέση των γεγονοτων. κ κυριαρχεί η κβαντοφυσικη, η θεωρία των χορδών η του χάους.. η τύχη είναι η θεά που ρυθμίζει τα πάντα κ τη ζωή μας. Αν κάποιος καταφέρει να βρει τάξη σε όλην αυτήν την αταξία του σύμπαντος, η να βρει τελικό σκοπό, τότε είναι τυχερός, για τον γράφοντα όμως δε υπάρχει. Είμαστε μια σπίθα που ζει για μικροδευτερολεπτα στον αιώνιο χρόνο κ σημασία έχει το ταξίδι, όχι ο τελικός προορισμός. Υπάρχουν όμως κ κάποιοι άνθρωποι που για να ζήσουν χρειάζονται σκοπό κ τελικό προορισμό. Ο Καζαντζάκης έλεγε μια αστραπή η ζωή μας μα προλαβαίνουμε. Ίσως κ να χει δίκιο αλλά θα θελα τουλάχιστον άλλη μια ζωή για να μάθω όσα ήθελα.. ίσως τρεις.. να ήταν ικανοποιητικές για να...

  ΑΓΙΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΣΤΟ ΘΕΟ ΜΕ ΟΛΗ ΤΟΥ ΤΗ ΚΑΡΔΙΑ-ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ - ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΑΘΑΝΑΣΙΑ-ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ  ΔΟΓΜΑΤΙΣΜΟ- ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΤΡΑΓΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ - ΑΛΛΑ ΠΑΡΟΛΟ ΑΥΤΑ ΕΚΤΕΛΕΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ-ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΜΠΟΝΟΙΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ,ΟΧΙ ΓΙΑΤΙ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΣΤΟ ΔΟΓΜΑ ΑΛΛΑ ΕΠΕΙΔΗ ΕΚΕΙ ΤΟΝ ΟΔΗΓΗΣΕ Η ΝΟΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ THE CROW

Βγάλτε τίς κλειδαριές από τίς πόρτες! Βγάλτε τίς πόρτες απ' τούς μεντεσέδες! Γιά τον Κάρλ Σόλομον Ι Είδα τά καλύτερα μυαλά τής γενιάς μου χαλασμένα απ' την     τρέλα, λιμασμένα υστερικά γυμνά, νά σέρνονται μέσ' απ' τούς νέγρικους δρόμους τήν αυγή γυ-     ρεύοντας μιά φλογισμένη δόση, χίπστερς αγγελοκέφαλοι πού καίγονταν γιά τόν αρχαίο επου-     ράνιο δεσμό μέ τό αστρικό δυναμό στή μηχανή τής νύχτας, φτωχοί καί κουρελήδες μέ βαθουλωμένα μάτια, πού φτιαγμέ-     νοι ξενυχτούσαν καπνίζοντας στό υπερφυσικό σκοτάδι πα-     γωμένων διαμερισμάτων, αρμενίζοντας πάνω από τίς κορ-     φές τών πόλεων αφοσιωμένοι στήν τζάζ, πού άνοιγαν τό μυαλό τους στά Ουράνια κάτω απ' τόν εναέριο     σιδηρόδρομο καί βλέπανε αγγέλους μουσουλμάνους τρεκλί-     ζοντας φωτισμένοι σέ ταράτσες λαϊκών πολυκατοικίων, πού πέρασαν απ' τά πανεπιστήμια μέ μάτια ανοιχτά κι αχτι-     νοβόλα μέ παραισθήσεις τού Άρκανσω κι οράματα δραμα- ...

Μισὸν αἰῶνα πάλευα κι ἀπάνου γιὰ λευτεριὰ δικιά μου καὶ τῶν ἄλλων, κι ὅλο πιότερο μ᾿ ἔπνιγεν ὁ βρόχος, κι οἱ γενναῖοι, ποὺ μὲ πνίγανε, πιὸ δοῦλοι. Μὲ μπουκῶναν μωρὸ «Μεγάλη Ἰδέα» κρύβοντάς μου τὸν πιὸ αἱμοβόρο ὀχτρό μου: νά ῾μαι τοῦ ξένου ὁ πάτος, νὰ μισῶ καὶ νὰ καταφρονῶ τ᾿ ἀνόσιο πλῆθος. Τὰ σκολειά μου τὰ κλείνανε τὰ μάτια. Μοῦ τ᾿ ἄνοιγαν ἡ ζούγκλα τῶν Ὀλίγων καὶ τὰ «καταραμένα» τὰ βιβλία. Κι ὁλάνοιχτ᾿ ἀπομεῖναν ὡς τὸ τέλος. Ὅσο τὰ χρόνια ἀσπρίζαν στὴν κορφή μου, τόσο βαθιὰ μοῦ μάτωνεν ἡ ἐλπίδα. Μάθαινα πὼς ἡ ἀγάπη εἶναι δειλία κι ἡ καλοσύνη ἀγιάτρευτο κακό. Ἥρωας δὲν ἤμουν, μ᾿ ἔκαμνεν ὁ φόβος (ἢ θὰ σκοτώσεις ἢ θὰ σκοτωθεῖς) νὰ μεγαλώνω τὴ γλυκιὰ πατρίδα καὶ νὰ μικραίνω τὸ φτωχὸ λαό. Νὰ γελιέμαι πὼς ζῶ, ξεπόρτιζα ἔξω. Κάθε πατημασιά μου καὶ πληγή. Πιανόμουν ἀπὸ κάγκελα καὶ πόρτες μὴν πέσω – τὸ κουφάρι μου κι ὄχι ἐγώ! Μ᾿ ἄφησαν ὅλοι στὰ κακὰ ὑστερνά μου: γυναῖκες, συγγενάδια, ἄσπονδοι φίλοι. Κανεὶς νὰ μὲ βαστάει, νὰν τοῦ μιλάω. Μιλοῦσα μοναχὸς δίχως ν᾿ ἀκούω. Μὲ βρήκανε στὸ τέλος ξυλι...