Victims, Aren't We All?

Οταν ατενιζεις πολύ ωρα την αβυσσο,τοτε κ η αβυσσος θα κοιταξει την ψυχη σου…Νιτσε .  .οταν λοιπον το μονο που κοιταζεις καθημερινα είναι τα προβληματα σου,την αρνητικοτητα αυτου του κοσμου..τη ματαιοτητα του,το κακο που συντελειται καθημερινα σε αυτόν,κ είναι τεραστιο,ατελειωτο…ο ηθικος ξεπεσμος,η απωλεια αξιων,ακομα κ όταν φιλοσοφεις πολύ.γιατι η φιλοσοφια δε είναι τιποτα άλλο παρα το υπαρξιακο προβλημα του θανατου,απτην αρχαιοτητα ως τωρα,κ την ψευτικη ευρεση ενός νοηματος σε αυτή τη χρονικη στιγμη  που λεγεται ζωη,δε σου μενει τιποτα άλλο παρα ένα βασανιστικο υπολοιπο της. οι νεοι δε βλεπουν το κατηφορο του βουνου γιατι ακομα το ανεβαινουν.εκει οφειλεται η νεοτητα τους ,η ενεργεια τους κ η χαρα τους.κοιτω 30 χρονια το κενο της αβυσσου ολημερις κ ολονυχτις.τα συναισθηματα νεκρωνονται,η αδεια βασανιστικη καταθλιψη παιρνει τη θεση τους,κ τα κανει όλα βαρια κ ασηκωτα.η ψυχρη λογικη τα εκμηδενιζει όλα,ξερεις ότι ένα ηλιοβασιλεμα είναι ψευτικο,είναι απλα παιχνιδια του ηλιου,σταμ...

  Ο άνθρωπος μέσα στους αιώνες αναζητούσε πάντα κάτι πέρα από τον εαυτό του, κάτι πέρα από την υλική του καλοπέραση - κάτι που το ονομάζουμε ή Θεό ή πραγματικότητα, μια κατάσταση πέρα από το χρόνο, κάτι που δεν μπορεί να κλονιστεί από τις περιστάσεις, από τη σκέψη ή την ανθρώπινη διαφθορά. Ο άνθρωπος από πάντα είχε το ερώτημα: Τελικά τι συμβαίνει; Έχει η ζωή κανένα νόημα; Βλέπει την τεράστια σύγχυση της  ζωής, τις βαρβαρότητες, τις επαναστάσεις, τους πολέμους, τις ατέλειωτες διχόνοιες των θρησκειών, των ιδεολογιών και του εθνικισμού και με μια αίσθησης βαθιάς και σταθερής απογοήτευσης αναρωτιέται τι πρέπει να κάνει, τι είναι αυτό που ονομάζουμε ζωή, υπάρχει τίποτα πέρα απ' αυτό; Και μη βρίσκοντας αυτό το ακαθόριστο πράγμα με τα χίλια ονόματα, που πάντα έψαχνε, ανέπτυξε την πίστη - πίστη σε κάποιο σωτήρα ή σε ένα ιδανικό - και η πίστη γεννά πάντα βία. Σε αυτή την αδιάκοπη πάλη που ονομάζουμε ζωή, προσπαθούμε να δημιουργήσουμε έναν κώδικα συμπεριφοράς , σύμφωνα με την κοινωνία σ...

31. Επιστρέφοντας λοιπόν στην ερευνά μας, θέτουμε το ερώτημα: Τι καθορίζει τη θέληση μας κατά το πράττειν; Μετά από επανεξέταση του ζητήματος , είμαι σε θέση να υποθέσω ότι η θέληση δεν καθορίζεται, όπως γενικώς θεωρείται, από το μέγιστο αγαθό στο οποίο αποβλέπει κανείς μελλοντικά, αλλά μάλλον από μια (και δη την πλέον επείγουσα τις περισσότερες φορές) ανησυχία, από την οποία κυριαρχείται κανείς σε παρόντα χρόνο. Αυτη η ανησυχία είναι που καθορίζει αποτελεσματικά τη θέληση και μας θέτει στην τροχιά των τελούμενων από μας πράξεων. Αυτη την ανησυχία μπορούμε να την ονομάσουμε επιθυμία πρόκειται για την ανησυχία, την οποία προ καλεί στο νου η έλλειψη ενός αγαθού. [...] 35. Η άποψη ότι το αγαθό, το μέγιστο αγαθό, καθορίζει τη θέληση φαίνεται ν’ αποτελεί τόσο καθιερωμένο και κατασταλαγμένο κανόνα, που συγκεντρώνει τη γενική συναίνεση όλων των ανθρώπων, ώστε δεν είναι καθόλου απορίας άξιον το γεγονός ότι το εξέλαβα κι εγώ ως δεδομένο όταν πρώτο-δημοσίευσα τις σκέψεις μου επί του ζητήματος. Φ...

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ Αποδιώχνω τον ύπνο σα να ’ναι αρρώστια. Χτίζω την αντίστασή μου Τον αναβάλλω όσο μπορώ Κάθε νύχτα, σα δρομέας Που περικόπτει το χρόνο του. Διατρέχω τις σελίδες των βιβλίων Περπατώ μέσα από ταινίες Γράφω σα να τρέχω κατοστάρι. Είμαι της νύχτας πλάσμα Βρίσκομαι εδώ για να εξαπατώ το χρόνο. Μπορείτε να δείτε το χρόνο και την εξάντληση Να πληρώνονται από το πρόσωπό μου. Το καϋμένο μου πρόσωπο κουβαλά σακούλες Σαν αποσκευές ζωής Και ρυτίδες σα γραφές Σε αρχαίο βιβλίο. Σε πενήντα χρόνια ‘Υπνος μου θα ’ναι ο θάνατος Θα φύγω όπως όλοι Έχοντας, όμως, προηγουμένως παίξει Όλα τα παιχνίδια και όλους τους ρόλους. ΕΠΕΙΔΗ Επειδή υποδύθηκα έναν ιππότη Στην οθόνη Επειδή έβγαλα ένα εκατομμύριο δολλάρια Επειδή ήμουν όμορφος Επειδή είχα ωραίο αμάξι Φαίνεται πως τα κορίτσια με συμπάθησαν. Ουδέποτε τα γνώρισα, όμως Μόνον άκουγα γι’ αυτά. Γνώρισα μόνον όσους με μισούσαν Κι ήταν πολλοί, πάρα πολλοί. Ήταν εύκολο να ξεχάσω όσους άκουγα ότι με συμπαθούσαν Κι ήταν, διάολε, όλοι δεκατετράχρονα. Απόμεινα ...

  Πρόσεχε, λοιπόν, τι σπέρνεις τώρα. Αυτό θα καθορίσει τι θα θερίσεις αύριο Αν σπείρεις εντιμότητα, θα θερίσεις εμπιστοσύνη. Αν σπείρεις καλοσύνη, θα θερίσεις φίλους. Αν σπείρεις ταπεινοφροσύνη, θα θερίσεις μεγαλείο. Αν σπείρεις επιμονή, θα θερίσεις νίκη. Αν σπείρεις στοχασμό, θα θερίσεις αρμονία. Αν σπείρεις σκληρή δουλειά, θα θερίσεις επιτυχία. Αν σπείρεις συγχώρεση, θα θερίσεις συμφιλίωση. Αν σπείρεις ειλικρίνεια, θα θερίσεις καλές σχέσεις. Αν σπείρεις υπομονή, θα θερίσεις βελτίωση. Αν σπείρεις πίστη, θα θερίσεις θαύματα. Αν σπείρεις ανεντιμότητα, θα θερίσεις δυσπιστία. Αν σπείρεις εγωισμό, θα θερίσεις μοναξιά. Αν σπείρεις περηφάνια, θα θερίσεις καταστροφή. Αν σπείρεις ζήλια, θα θερίσεις ταλαιπωρία. Αν σπείρεις οκνηρία, θα θερίσεις στασιμότητα. Αν σπείρεις πικρία, θα θερίσεις απομόνωση. Αν σπείρεις πλεονεξία, θα θερίσεις απώλεια. Αν σπείρεις κακολογία, θα θερίσεις εχθρούς. Αν σπείρεις στενοχώριες, θα θερίσεις ρυτίδες. Αν σπείρεις αμαρτίες, θα θερίσεις ενοχές. Πρόσεχε, λοιπόν, τι...

  Ένας γενναίος ιππότης χαρούμενα ντυμένος, μ’ ήλιο και με βροχή, τη λύρα του ζωσμένος ταξίδεψε να βρει την χώρα του Ελντοράντο. Μα γέρασεν ο νέος ο ιππότης ο γενναίος. Με θλίψη κι η καρδιά του γέμισε που δεν βρήκε μήτε ίχνος καν μπροστά του της χώρας του Ελντοράντο.   Κι όταν η δύναμή του έφυγε απ’ το κορμί του, συνάντησε ο ιππότης σκιά προσκυνητή. “Πες μου, σκιά”, της είπε, “πού να ’ναι τώρα αυτή η χώρα του Ελντοράντο;” Και του ’πε: “Πάνω απ’ τα ‘Ορη του Φεγγαριού σαν πας και στην Κοιλάδα κάτω σαν πας της Σκιάς, εκεί τότε θα βρεις εκείνο που ποθείς – τη χώρα του Ελντοράντο”.       ΕΝΤΓΚΑΡ ΑΛΑΝ ΠΟΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΑ ΑΝΑΛΕΚΤΑ

Προμηθεύς δεσμώτης 454 κ.εξ. ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ: Τις δυστυχίες ακούστε των θνητών, που ενώ δεν είχαν πρωτύτερα μυαλό, με νου και σκέψη τους φώτισα. Κι όσα θα πω δεν είναι παράπονο γι’ αυτούς, μονάχα δείχνω το τι καλό τούς έχω κάνει· πρώτα εκείνοι έβλεπαν, μα έβλεπαν του κάκου, κι άκουγαν, μα δεν άκουγαν καθόλου, αλλά ως θολές μορφές ονείρων σ’ όλο το μάκρος της αργόσυρτης ζωής των αστόχαστα ανακάτευαν τα πάντα· κι ουδέ πλιθόχτιστα ξέραν να χτίζουν ηλιόφωτα καλύβια, ουδέ την τέχνη τα ξύλα να δουλεύουν, μα υπόγεια ζούσαν σ’ ανήλιαγες σπηλιές στης γης τα βάθη, καθώς τ’ αλαφροκίνητα μερμήγκια. Μήτε να ξεχωρίζουνε κατέχαν με σίγουρο σημάδι το χειμώνα, μηδέ την άνοιξη την ανθισμένη, μηδέ το καρποφόρο καλοκαίρι, αλλά έτσι δίχως κρίση και στην τύχη ήταν η κάθε πράξη τους, ωσότου τις δύσκολες κι ανέγνωρες των άστρων ανατολές τούς έδειξα και δύσεις. Μα και τον αριθμό, πρώτη σοφία, τους βρήκα εγώ, και των γραμμάτων τα συνταιριάσματα, δουλεύτρα τέχνη, μητέρα των Μουσών, μνήμη των πάντων. ………………………………………………...

(Ο Victor Hugo έγραψε αυτό το ποίημα μετά από μία επίσκεψή του σε γαλλική φυλακή.) Κάθε παιδί που μορφώνουμε είναι ένας άνθρωπος που κερδίζουμε   Ενενήντα από τους εκατό κλέφτες που βρίσκονται στη φυλακή Δεν έχουν πάει ποτέ στο σχολείο Και δεν γνωρίζουν ανάγνωση, ούτε να υπογράφουν με σταυρό. Είναι σ’αυτή τη σκιά που συνάντησαν το έγκλημα. Η άγνοια είναι η νύχτα που ξεκινά η άβυσσος. Εκεί η λογική χάνεται και η εντιμότητα πεθαίνει. Ο Θεός, ο πρώτος συγγραφέας όλων όσων έχουν ποτέ γραφεί Χάρισε σ’αυτή τη Γη των μεθυσμένων φτερά αγγέλων μέσα στις σελίδες των βιβλίων Μόλις κάποιος ανοίγει ένα βιβλίο βρίσκει ένα φτερό με το οποίο μπορεί να αιωρηθεί εκεί όπου πετούν οι ψυχές των ελεύθερων πνευμάτων Το σχολείο είναι τόσο ιερό όσο και το παρεκκλήσι. Το αλφάβητο που ένα παιδί συλλαβίζει με το δάκτυλό του περιέχει αρετή σε κάθε γράμμα- η καρδιά φωτίζεται απαλά από αυτή την ταπεινή λάμψη. Έτσι, στο μικρό παιδί, δώσε το μικρό βιβλίο Περπάτησε μπροστά, κρατώντας τη δάδα αναμμένη ώστε να μπορεί...

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή, Και όλοι οι άνδρες και οι γυναίκες απλώς οι ηθοποιοί- Έχουν τις εξόδους και τις εισόδους τους, Και ένας άνθρωπος στην εποχή του παίζει πολλά μέρη, Οι πράξεις του είναι επτά αιώνες. Στην αρχή, το βρέφος,   Κλαψουρίζοντας και κάνοντας εμετό στα χέρια της νοσοκόμας. Μετά ο γκρινιάρης μαθητής, με την τσάντα του Και με λαμπερό πρόσωπο το πρωί, έρχεται σαν σαλιγκάρι Απρόθυμα στο σχολείο. Και μετά ο εραστής, Αναστενάζοντας σαν το καμίνι, με μια θλιβερή μπαλάντα Φτιαγμένη για τα φρύδια της ερωμένης του. Μετά ένας στρατιώτης, Γεμάτος περίεργους όρκους και γενειοφόρος σαν τον συνέταιρο, Έχοντας ζήλο για την τιμή, ξαφνικός και γρήγορος σε διαμάχη, Αναζητώντας τη φήμη της φούσκας Ακόμη και στο στόμα του κανονιού. Και μετά η δικαιοσύνη, Σε δίκαιη στρογγυλή κοιλιά με καλή επένδυση καπόρι, Με τα μάτια σοβαρά και γενειάδα επίσημης κοπής, Γεμάτη από σοφά αποφθέγματα και σύγχρονες περιπτώσεις. Και έτσι παίζει τον ρόλο του. Η έκτη ηλικιακή βάρδια Στο κομψό και φουσκωτό ...

  Μίλησε μας για την Αγάπη Κι εκείνος, ύψωσε το κεφάλι του κι αντίκρισε το λαό κι απλώθηκε βαθιά ησυχία. Και με φωνή μεγάλη είπε: Όταν η αγάπη σε καλεί, ακολούθησέ την, Μόλο που τα μονοπάτια της είναι τραχιά κι απότομα. Κι όταν τα φτερά της σε αγκαλιάσουν, παραδώσου, μόλο που το σπαθί που είναι κρυμμένο ανάμεσα στις φτερούγες της μπορεί να σε πληγώσει. Κι όταν σου μιλήσει, πίστεψε την, μ’ όλο που η φωνή της μπορεί να διασκορπίσει τα όνειρά σου σαν το βοριά που ερημώνει τον κήπο. Γιατί όπως η αγάπη σε στεφανώνει, έτσι και θα σε σταυρώσει. Κι όπως είναι για το μεγάλωμα σου, είναι και για το κλάδεμά σου. Κι όπως ανεβαίνει ως την κορφή σου και χαϊδεύει τα πιο τρυφερά κλαδιά σου που τρεμοσαλεύουν στον ήλιο. Έτσι κατεβαίνει κι ως τις ρίζες σου και ταράζει την προσκόλληση τους στο χώμα. Σα δεμάτια σταριού σε μαζεύει κοντά της. Σε αλωνίζει για να σε ξεσταχιάσει. Σε κοσκινίζει για να σε λευτερώσει από τα φλούδια σου. Σε αλέθει για να σε λευκάνει. Σε ζυμώνει ώσπου να γίνεις απαλός. Και μετά ...

Μάθαινε και τ’ απλούστερα! Για όσους ο καιρός τους ήρθε, Ποτέ δεν είναι αργά! Μάθαινε το ΑΒΓ, δε σε φτάνει, Μα εσύ να το μαθαίνεις! Μην απογοητεύεσαι! Ξεκίνα! Πρέπει όλα να τα ξέρεις! Εσύ την εξουσία πρέπει να πάρεις. Μάθαινε, άνθρωπε στο άσυλο! Μάθαινε, άνθρωπε στη φυλακή! Μάθαινε, γυναίκα στην κουζίνα! Μάθαινε, εξηντάχρονε! Εσύ την εξουσία πρέπει να πάρεις. Ψάξε για σχολείο, άστεγε! Προμηθεύσου γνώση, παγωμένε! Πεινασμένε, βρες ένα βιβλίο: είναι ένα όπλο. Εσύ την εξουσία πρέπει να πάρεις. Μην ντρέπεσαι να ρωτήσεις, Σύντροφε! Μην αφεθείς να πείθεσαι Μάθε να βλέπεις εσυ ο ίδιος! Ό,τι δεν ξέρεις ο ίδιος καθόλου δεν το ξέρεις. Έλεγξε το λογαριασμό, εσύ Θα τον πληρώσεις. Ψάξε με τα δάχτυλα κάθε σημάδι, Ρωτώντας: πώς βρέθηκε αυτό εδώ. Εσύ την εξουσία πρέπει να πάρεις.     BERTOLT BRECHT

Απ’ τες εννιά Δώδεκα και μισή. Γρήγορα πέρασεν η ώρα απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα, και κάθησα εδώ. Καθόμουν χωρίς να διαβάζω, και χωρίς να μιλώ. Με ποιόνα να μιλήσω κατάμονος μέσα στο σπίτι αυτό. Το είδωλον του νέου σώματός μου, απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα, ήλθε και με ηύρε και με θύμησε κλειστές κάμαρες αρωματισμένες, και περασμένην ηδονή – τι τολμηρή ηδονή! Κ’ επίσης μ’ έφερε στα μάτια εμπρός, δρόμους που τώρα έγιναν αγνώριστοι, κέντρα γεμάτα κίνησι που τέλεψαν, και θέατρα και καφενεία που ήσαν μια φορά.   Το είδωλον του νέου σώματός μου ήλθε και μ’ έφερε και τα λυπητερά· πένθη της οικογένειας, χωρισμοί, αισθήματα δικών μου, αισθήματα των πεθαμένων τόσο λίγο εκτιμηθέντα. Δώδεκα και μισή. Πως πέρασεν η ώρα. Δώδεκα και μισή. Πως πέρασαν τα χρόνια.       Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

Εσείς οι νέοι άνθρωποι των εποχών πού έρχονται Και της καινούργιας χαραυγής πάνω στις πολιτείες Που δε χτίστηκαν ακόμα, Και σεις που δε γεννηθήκατε, Ακούστε τώρα τη φωνή τη δική μου, Που πέθανα όχι δοξασμένα, αλλά, Σαν τον αγρότη πού δεν όργωσε το χωράφι του Και τον χτίστη πού ξετσίπωτα το έβαλε στα πόδια Σαν είδε την τρύπια στέγη, Έτσι κ’ εγώ Δε βάδισα με την εποχή μου, ξόδεψα τις μέρες μου, Και τώρα πρέπει να σας παρακαλέσω Να πείτε εσείς αυτά πού δεν ειπώθηκαν, Να κάνετε αυτά πού δεν έγιναν, και μένα Γρήγορα να με ξεχάσετε, σας παρακαλώ, Για να μην παρασύρει και σας Το δικό μου κακό παράδειγμα. Αχ, γιατί κάθισα στων στείρων το τραπέζι Τρώγοντας το φαΐ πού αυτοί δεν ετοίμασαν; Αχ, γιατί ξόδεψα τά καλύτερα μου λόγια Στη δική τους άσκοπη κουβέντα. Έξω όμως διάβαιναν οι αδίδακτοι Διψασμένοι για να μάθουν. Αχ, γιατί, Τά τραγούδια μου δεν υψώθηκαν στα μέρη εκείνα Που θρέφουν τις πολιτείες, Εκεί που ναυπηγούνται τά καράβια; Γιατί δεν υψώθηκαν σαν τον καπνό που αφήνου πίσω τους στον ορίζοντ...