Victims, Aren't We All?

Οταν ατενιζεις πολύ ωρα την αβυσσο,τοτε κ η αβυσσος θα κοιταξει την ψυχη σου…Νιτσε .  .οταν λοιπον το μονο που κοιταζεις καθημερινα είναι τα προβληματα σου,την αρνητικοτητα αυτου του κοσμου..τη ματαιοτητα του,το κακο που συντελειται καθημερινα σε αυτόν,κ είναι τεραστιο,ατελειωτο…ο ηθικος ξεπεσμος,η απωλεια αξιων,ακομα κ όταν φιλοσοφεις πολύ.γιατι η φιλοσοφια δε είναι τιποτα άλλο παρα το υπαρξιακο προβλημα του θανατου,απτην αρχαιοτητα ως τωρα,κ την ψευτικη ευρεση ενός νοηματος σε αυτή τη χρονικη στιγμη  που λεγεται ζωη,δε σου μενει τιποτα άλλο παρα ένα βασανιστικο υπολοιπο της. οι νεοι δε βλεπουν το κατηφορο του βουνου γιατι ακομα το ανεβαινουν.εκει οφειλεται η νεοτητα τους ,η ενεργεια τους κ η χαρα τους.κοιτω 30 χρονια το κενο της αβυσσου ολημερις κ ολονυχτις.τα συναισθηματα νεκρωνονται,η αδεια βασανιστικη καταθλιψη παιρνει τη θεση τους,κ τα κανει όλα βαρια κ ασηκωτα.η ψυχρη λογικη τα εκμηδενιζει όλα,ξερεις ότι ένα ηλιοβασιλεμα είναι ψευτικο,είναι απλα παιχνιδια του ηλιου,σταμ...

  Ο άνθρωπος μέσα στους αιώνες αναζητούσε πάντα κάτι πέρα από τον εαυτό του, κάτι πέρα από την υλική του καλοπέραση - κάτι που το ονομάζουμε ή Θεό ή πραγματικότητα, μια κατάσταση πέρα από το χρόνο, κάτι που δεν μπορεί να κλονιστεί από τις περιστάσεις, από τη σκέψη ή την ανθρώπινη διαφθορά. Ο άνθρωπος από πάντα είχε το ερώτημα: Τελικά τι συμβαίνει; Έχει η ζωή κανένα νόημα; Βλέπει την τεράστια σύγχυση της  ζωής, τις βαρβαρότητες, τις επαναστάσεις, τους πολέμους, τις ατέλειωτες διχόνοιες των θρησκειών, των ιδεολογιών και του εθνικισμού και με μια αίσθησης βαθιάς και σταθερής απογοήτευσης αναρωτιέται τι πρέπει να κάνει, τι είναι αυτό που ονομάζουμε ζωή, υπάρχει τίποτα πέρα απ' αυτό; Και μη βρίσκοντας αυτό το ακαθόριστο πράγμα με τα χίλια ονόματα, που πάντα έψαχνε, ανέπτυξε την πίστη - πίστη σε κάποιο σωτήρα ή σε ένα ιδανικό - και η πίστη γεννά πάντα βία. Σε αυτή την αδιάκοπη πάλη που ονομάζουμε ζωή, προσπαθούμε να δημιουργήσουμε έναν κώδικα συμπεριφοράς , σύμφωνα με την κοινωνία σ...

31. Επιστρέφοντας λοιπόν στην ερευνά μας, θέτουμε το ερώτημα: Τι καθορίζει τη θέληση μας κατά το πράττειν; Μετά από επανεξέταση του ζητήματος , είμαι σε θέση να υποθέσω ότι η θέληση δεν καθορίζεται, όπως γενικώς θεωρείται, από το μέγιστο αγαθό στο οποίο αποβλέπει κανείς μελλοντικά, αλλά μάλλον από μια (και δη την πλέον επείγουσα τις περισσότερες φορές) ανησυχία, από την οποία κυριαρχείται κανείς σε παρόντα χρόνο. Αυτη η ανησυχία είναι που καθορίζει αποτελεσματικά τη θέληση και μας θέτει στην τροχιά των τελούμενων από μας πράξεων. Αυτη την ανησυχία μπορούμε να την ονομάσουμε επιθυμία πρόκειται για την ανησυχία, την οποία προ καλεί στο νου η έλλειψη ενός αγαθού. [...] 35. Η άποψη ότι το αγαθό, το μέγιστο αγαθό, καθορίζει τη θέληση φαίνεται ν’ αποτελεί τόσο καθιερωμένο και κατασταλαγμένο κανόνα, που συγκεντρώνει τη γενική συναίνεση όλων των ανθρώπων, ώστε δεν είναι καθόλου απορίας άξιον το γεγονός ότι το εξέλαβα κι εγώ ως δεδομένο όταν πρώτο-δημοσίευσα τις σκέψεις μου επί του ζητήματος. Φ...

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ Αποδιώχνω τον ύπνο σα να ’ναι αρρώστια. Χτίζω την αντίστασή μου Τον αναβάλλω όσο μπορώ Κάθε νύχτα, σα δρομέας Που περικόπτει το χρόνο του. Διατρέχω τις σελίδες των βιβλίων Περπατώ μέσα από ταινίες Γράφω σα να τρέχω κατοστάρι. Είμαι της νύχτας πλάσμα Βρίσκομαι εδώ για να εξαπατώ το χρόνο. Μπορείτε να δείτε το χρόνο και την εξάντληση Να πληρώνονται από το πρόσωπό μου. Το καϋμένο μου πρόσωπο κουβαλά σακούλες Σαν αποσκευές ζωής Και ρυτίδες σα γραφές Σε αρχαίο βιβλίο. Σε πενήντα χρόνια ‘Υπνος μου θα ’ναι ο θάνατος Θα φύγω όπως όλοι Έχοντας, όμως, προηγουμένως παίξει Όλα τα παιχνίδια και όλους τους ρόλους. ΕΠΕΙΔΗ Επειδή υποδύθηκα έναν ιππότη Στην οθόνη Επειδή έβγαλα ένα εκατομμύριο δολλάρια Επειδή ήμουν όμορφος Επειδή είχα ωραίο αμάξι Φαίνεται πως τα κορίτσια με συμπάθησαν. Ουδέποτε τα γνώρισα, όμως Μόνον άκουγα γι’ αυτά. Γνώρισα μόνον όσους με μισούσαν Κι ήταν πολλοί, πάρα πολλοί. Ήταν εύκολο να ξεχάσω όσους άκουγα ότι με συμπαθούσαν Κι ήταν, διάολε, όλοι δεκατετράχρονα. Απόμεινα ...

  Πρόσεχε, λοιπόν, τι σπέρνεις τώρα. Αυτό θα καθορίσει τι θα θερίσεις αύριο Αν σπείρεις εντιμότητα, θα θερίσεις εμπιστοσύνη. Αν σπείρεις καλοσύνη, θα θερίσεις φίλους. Αν σπείρεις ταπεινοφροσύνη, θα θερίσεις μεγαλείο. Αν σπείρεις επιμονή, θα θερίσεις νίκη. Αν σπείρεις στοχασμό, θα θερίσεις αρμονία. Αν σπείρεις σκληρή δουλειά, θα θερίσεις επιτυχία. Αν σπείρεις συγχώρεση, θα θερίσεις συμφιλίωση. Αν σπείρεις ειλικρίνεια, θα θερίσεις καλές σχέσεις. Αν σπείρεις υπομονή, θα θερίσεις βελτίωση. Αν σπείρεις πίστη, θα θερίσεις θαύματα. Αν σπείρεις ανεντιμότητα, θα θερίσεις δυσπιστία. Αν σπείρεις εγωισμό, θα θερίσεις μοναξιά. Αν σπείρεις περηφάνια, θα θερίσεις καταστροφή. Αν σπείρεις ζήλια, θα θερίσεις ταλαιπωρία. Αν σπείρεις οκνηρία, θα θερίσεις στασιμότητα. Αν σπείρεις πικρία, θα θερίσεις απομόνωση. Αν σπείρεις πλεονεξία, θα θερίσεις απώλεια. Αν σπείρεις κακολογία, θα θερίσεις εχθρούς. Αν σπείρεις στενοχώριες, θα θερίσεις ρυτίδες. Αν σπείρεις αμαρτίες, θα θερίσεις ενοχές. Πρόσεχε, λοιπόν, τι...

  Ένας γενναίος ιππότης χαρούμενα ντυμένος, μ’ ήλιο και με βροχή, τη λύρα του ζωσμένος ταξίδεψε να βρει την χώρα του Ελντοράντο. Μα γέρασεν ο νέος ο ιππότης ο γενναίος. Με θλίψη κι η καρδιά του γέμισε που δεν βρήκε μήτε ίχνος καν μπροστά του της χώρας του Ελντοράντο.   Κι όταν η δύναμή του έφυγε απ’ το κορμί του, συνάντησε ο ιππότης σκιά προσκυνητή. “Πες μου, σκιά”, της είπε, “πού να ’ναι τώρα αυτή η χώρα του Ελντοράντο;” Και του ’πε: “Πάνω απ’ τα ‘Ορη του Φεγγαριού σαν πας και στην Κοιλάδα κάτω σαν πας της Σκιάς, εκεί τότε θα βρεις εκείνο που ποθείς – τη χώρα του Ελντοράντο”.       ΕΝΤΓΚΑΡ ΑΛΑΝ ΠΟΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΑ ΑΝΑΛΕΚΤΑ

Προμηθεύς δεσμώτης 454 κ.εξ. ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ: Τις δυστυχίες ακούστε των θνητών, που ενώ δεν είχαν πρωτύτερα μυαλό, με νου και σκέψη τους φώτισα. Κι όσα θα πω δεν είναι παράπονο γι’ αυτούς, μονάχα δείχνω το τι καλό τούς έχω κάνει· πρώτα εκείνοι έβλεπαν, μα έβλεπαν του κάκου, κι άκουγαν, μα δεν άκουγαν καθόλου, αλλά ως θολές μορφές ονείρων σ’ όλο το μάκρος της αργόσυρτης ζωής των αστόχαστα ανακάτευαν τα πάντα· κι ουδέ πλιθόχτιστα ξέραν να χτίζουν ηλιόφωτα καλύβια, ουδέ την τέχνη τα ξύλα να δουλεύουν, μα υπόγεια ζούσαν σ’ ανήλιαγες σπηλιές στης γης τα βάθη, καθώς τ’ αλαφροκίνητα μερμήγκια. Μήτε να ξεχωρίζουνε κατέχαν με σίγουρο σημάδι το χειμώνα, μηδέ την άνοιξη την ανθισμένη, μηδέ το καρποφόρο καλοκαίρι, αλλά έτσι δίχως κρίση και στην τύχη ήταν η κάθε πράξη τους, ωσότου τις δύσκολες κι ανέγνωρες των άστρων ανατολές τούς έδειξα και δύσεις. Μα και τον αριθμό, πρώτη σοφία, τους βρήκα εγώ, και των γραμμάτων τα συνταιριάσματα, δουλεύτρα τέχνη, μητέρα των Μουσών, μνήμη των πάντων. ………………………………………………...